Persoonsgegevens worden te allen tijde slechts opgeslagen, indien u een product en/of dienst afneemt van Anouk Smit of indien u hier expliciet toestemming voor hebt gegeven. Persoonsgegevens worden opgeslagen door:
Ondernemer: Anouk Smit
Bezoekadres: Wilhelminalaan 24
3842 KC Harderwijk
Nederland
E-mail: inf@balansbrenger.nl
Telefoonnummer: +31 (0) 622228774
KvK-nummer: 67700179

Anouk Smit is verantwoordelijk voor de naleving van de AVG, het voeren van de klantadministratie en de administratie voor analyse- en marketingdoeleinden. Anouk Smit is verantwoordelijke in de zin van de AVG. Anouk Smit is verantwoordelijke voor alle gegevensverwerking namens Anouk Smit, waaronder http://anouksmit.com

Anouk Smit verzamelt en verwerkt persoonsgegevens voor de administratie, de uitvoering van de overeenkomst het incasseren van betalingen, de website, persoonlijke marketing en om te voldoen aan wettelijke verplichtingen.

De door Anouk Smit opgeslagen persoonsgegevens dienen voornamelijk ter uitvoering van de overeenkomst met betrekking tot de levering van een product en/of dienst gerelateerd aan www.anouksmit.com. Zonder deze gegevensverstrekking is het niet mogelijk voor Anouk Smit om de overeenkomst uit te voeren.

Anouk Smit gaat met de grootst mogelijke zorgvuldigheid om met uw persoonsgegevens en doet er alles aan om uw gegevens veilig op te slaan. Eventuele datalekken worden te allen tijde gemeld bij de Autoriteit Persoonsgegevens en bij de betrokkenen van wie de persoonsgegevens mogelijk in gevaar zijn gekomen. Bij een datalek neemt Anouk Smit altijd de passende maatregelen om de betrouwbaarheid van de website te waarborgen.

Indien u van mening bent dat uw persoonsgegevens op onjuiste wijze worden gebruikt, verkregen zijn of ten onrechte worden opgeslagen, en het is voor u ondanks herhaaldelijk verzoek niet mogelijk uw gegevens te verwijderen, kunt u te allen tijde een klacht indienen bij de Autoriteit Persoonsgegevens.

Door Anouk Smit worden de volgende (persoons-)gegevens van u opgeslagen:
– voor de uitvoering van de overeenkomst ten behoeve van de geleverde dienst: uw naam, adres, postcode, woonplaats, telefoonnummer en/of e-mailadres;
– voor het betalen en afhandelen van de facturen: uw naam, adres, postcode, woonplaats en/of e-mailadres;
– voor de aanvraag van een vrijblijvende offerte: uw naam, adres, postcode, woonplaats,
telefoonnummer en/of e-mailadres;
– voor het behandelen van vragen en klachten: naam, adres, postcode, woonplaats,

(Persoons-)gegevens worden nooit langer opgeslagen dan strikt noodzakelijk en zijn voor u te allen tijde in te zien, te wijzigen en te verwijderen. Indien gebruik wordt gemaakt van foto’s of andere afbeeldingen waarop natuurlijke personen zijn afgebeeld, vraagt Anouk Smit altijd eerst toestemming aan degene van wie de foto of afbeelding wordt geplaatst. Inzien, wijzigen en verwijderen (het recht om vergeten te worden daaronder begrepen) en het intrekken van de gegeven toestemming is mogelijk middels een ondubbelzinnige verklaring gericht aan info@anouksmit.com.

Uw persoonsgegevens worden in ieder geval verwijderd:
– in het geval van de uitvoering van de overeenkomst: 1 jaar na beëindiging van de overeenkomst ten behoeve van mogelijk toekomstige overeenkomsten, tenzij u expliciet toestemming heeft gegeven de persoonsgegevens langer op te slaan of indien de gegevens langer bewaard moeten worden op grond van een wettelijke regeling of bepaling;
– in het geval van het betalen en afhandelen van de facturen: 7 jaren na het betalen van de betreffende factuur, ten behoeve van het voldoen aan de wettelijke verplichting van de Belastingdienst;
– in het geval van het behandelen van vragen en klachten: na het tot tevredenheid oplossen van de klacht;
– in het geval van de aanvraag van een vrijblijvende offerte: 60 dagen na het versturen van de vrijblijvende offerte.

Voor het juist laten verlopen van de overeenkomst kan Anouk Smit gebruik maken van een aantal externe partijen die mogelijk ook inzicht krijgen in uw gegevens. In ieder geval zullen zij de gegevens opslaan voor zolang als dit nodig is voor de uitvoering van hun werk. In geen geval zullen de persoonsgegevens worden gebruikt voor andere doeleinden dan de werkzaamheden voor Anouk Smit, tenzij hiervoor expliciet om toestemming is gevraagd aan de betrokkene. Op alle externe overdrachten van persoonsgegevens zijn Verwerkersovereenkomsten van toepassing.
Daarnaast zijn er Verwerkersovereenkomsten gesloten met externe partij(en) ten behoeve van de uitvoering van de overeenkomst. Indien het voor de uitvoering van de overeenkomst noodzakelijk is bijzondere persoonsgegevens te verwerken, wordt altijd expliciet toestemming aan u gevraagd.

Indien u meer informatie wilt over met welke externe partijen uw persoonsgegevens worden verwerkt, kunt u altijd een e-mail sturen naar info@anouksmit.com.

Het staat Anouk Smit vrij een zwarte lijst aan te maken met betrekking tot persoonsgegevens van personen die het vertrouwen van Anouk Smit ernstig hebben beschaamd. De zwarte lijst wordt onbeperkt bewaard en is slechts inzichtelijk voor een zeer beperkte groep werknemers van Anouk Smit. De zwarte lijst wordt bewaard, tevens voor toekomstige aanbiedingen van Anouk Smit. In ieder geval worden opgenomen op de zwarte lijst personen die ondanks herhaaldelijk verzoek niet voldoen aan enige betaalverplichting van Anouk Smit.

Ongekende Mogelijkheden Op Een Rij

DronePer dag€ 75,-
Tijd op locatiePer uur€ 55,-
MontagePer uur (per minuut film 3 uur montage)€ 55,-
TimelapsePer uur op locatie/montage € 55,-
Extra locatiePer extra locatie€ 25,-
Film mp4 / foto opslag op usbPer stuk € 15,-
Video opgeslagen in Vimeo met linkPer videogratis
Alle foto’s bewerkt (maximaal 50)Per 50€ 50,-
Lettertype(s)Per lettertype, anders dan standaard (Arial)€ 10,-
MuziekPer extra nummer montagetijd€ 25,- * eigen aangeleverde muziek op mp3 is gratis
Reiskosten vanaf HarderwijkPer km€ 0,28

Creëer Zelf Jouw Samenstelling!

Contact


+31-6-22228774



Volg onze avonturen

True Nature Trails, SkierffeTrue Nature Trails
True Nature TrailsTrue Nature Trails
True Nature TrailsTrue Nature Trails
True Nature TrailsTrue Nature Trails
True Nature TrailsTrue Nature Trails
True Nature Trails
True Nature Trails

De Essentie Van Het Leven In Beeld

Het maakt niet uit waardoor jouw hart sneller gaat kloppen, het gaat erom dat je werkt en leeft vanuit je hart. Dat je de wereld mooier wilt maken met dat wat je doet. Door middel van het delen van liefde met een dier, door coaching, door ontspanning te bieden, door mens of dier dichter bij elkaar of zichzelf te brengen, dichter bij de natuur, dichter bij hun ware essentie.
En precies dàt, leg ik graag voor jou vast op film. Om jouw bedrijf te promoten, die ene herinnering een plek te geven,  jouw missie met de wereld te delen, dàt vast te leggen waar de wereld mooier van wordt.


Je hebt een spiritueel centrum, jouw passie is mensen terug brengen bij hun eigen authenticiteit, hun essentie, je helpt ze op weg, door middel van allerlei workshops en activiteiten, je werkt vanuit je hart!


Je hebt een hond, of paard, jouw maatje, hij of zij is je alles, jullie band is meer dan bijzonder. Jullie zijn een combinatie uit duizenden, het heeft zo moeten zijn. Een leven zonder is niet meer voor te stellen.


Je gaat eindelijk dat ene project opstarten, waarbij kinderen een stem krijgen. Een project waarbij kinderen hun visie op het leven delen, hun innerlijke wijsheid delen, vanuit het contact met hun hart, vanuit wie ze ZIJN.


Je organiseert een bijzonder weekend, met dierbare mensen, waarbij een ieder dichterbij zijn of haar essentie wordt gebracht. Er wordt gedanst, gemediteerd, gewandeld of misschien zelfs wel gemasseerd.

Omdat Jouw Verhaal Er Toe Doet!

De Beste Deal Voor Jouw Idee



* gebruik van drone
* film & fotografie
* opslag op mp4, usb & vimeo
* 50 bewerkte foto’s
* tijd op locatie: 16 uur (4 x 4)
* 5 minuten film
* 5 nummers muziek
* 2 lettertypes
* tekst in overleg




* gebruik van drone
* film & fotografie
* opslag op mp4, usb & vimeo
* 25 bewerkte foto’s
* tijd op locatie: 6 uur 
* 3 minuten film
* 1 nummer muziek
* 2 lettertypes
* tekst in overleg




* gebruik van drone
* film zonder fotografie
* opslag vimeo
* geen foto’s
* tijd op locatie: 4 uur
* 2 minuten film
* eigen muziek aangeleverd
* standaard lettertype
* eigen tekst aangeleverd




* zonder drone
* film zonder fotografie
* opslag vimeo
* geen foto’s
* tijd op locatie: 2 uur
* 1 minuut film
* eigen muziek aangeleverd
* standaard lettertype
* eigen tekst aangeleverd


***
– De pakketten zijn slechts ideeën. Elk onderdeel is bespreekbaar en bij te boeken, klik hier!
– Alle prijzen zijn exclusief BTW en reiskosten à 0,28 cent per km.

– Geen reiskosten? Kom dan naar de Veluwe (met bos, heide, zandvlakte en beek)
– Elke video wordt ondersteund door muziek & tekst


* de opnames behorende bij de actie dienen voor 31 december te zijn uitgevoerd.

Voorbeeld Video’s









On this page I will update you about the film & book of the journey!


Why?


My soul has been asking for this adventure for many many years! I always rejected the signs, found many many reasons not to listen to her. But there is no way back, no more excuses, no more reasons not to do it. Even though I can not afford it, my soul tells me ‘trust the universe!’. And so I do, I trust the feeling of go for it!

Life is short on earth, and we, as humans, are so privileged to have the possibilities to make choices, to fulfill our dreams, to grow, to help each other, to inspire each other. To live!

It’s exactly one year ago that I broke my ankle, a moment in my life which taught me to respect and appreciate a healthy vital body even more. To believe in my own healing strenght, no matter what doctors or other people say. I still have pain every day but at the same time I feel an enormous strength to fulfill my dream, to hike the 600 km.

I know it will be tough, but we are ready!

This journey has already started, preparations are in full progress.
But the real journey on foot will start 160 km above the Polar Circle in Swedish Lapland. From there we will hike approximately 20 km a day across the tundra to the south. Taka and I will sleep on different locations every night somewhere in this wilderness, all by our self, in our cosy little tent. We carry the (photography/film)equipment and all our food we need for more than a week, before we are able to pick up our next package of food to continue our trip. There will be 4 pickup spots on the route which I will send a foodpackage to beforehand.


What?



How?


How? Hopefully by your gift! The support gives me the opportunity to fulfill my dream, to write the book that has been waiting to be written, to produce the movie about this adventure. With the book and movie I hope to inspire other people and give mother nature a voice. It will be a book about life, about dreams, about living your full potential, about the whispering of your soul, about choices made from the heart. I would love people to travel with us during this nature experience, nature which we are all part of.

The gifts will be used to purchase the right equipment, for instance an alarmsystem if something happens to us, so we could be rescued from the mountains. And ofcourse to write & publish the book and produce the movie.

In case you missed the video, watch it here…

Volg onze avonturen



Elk einde is ook weer een nieuw begin


De volgende dag bestaat uit rusten en schuilen tegen de hitte. Sara is om 7u al de deur uit voor haar werk, we hebben het rijk voor ons alleen en verder dan een bezoekje supermarkt kom ik vandaag niet. Ik lig op bed, slaap, doe korte loopjes met Taka en that’s it. Ik kan niet nadenken over een vervolg, wat we hierna gaan doen, zelfs denken kost teveel energie. Als Sara thuis komt uit haar werk gaan we samen naar het strand, waar het heerlijk toeven is met een windje. Prima dagje zo.


Ook de dag erna kan ik maar moeilijk beslissen. Skuleskogen National Park is onderdeel van de Hogä Kustenleden, en nu ik hier toch ben wil ik daar graag heen. Maar hoe gaan we het doen met deze temperaturen? Het was de afgelopen twee dagen 28 graden, reden genoeg om eigenlijk helemaal niks te doen. Sara is zo lief om haar auto aan me uit te lenen, ze biedt het notabene zelf aan, hoe gaaf! En dat geeft een heel nieuw perspectief. Ze gaat altijd op de fiets naar haar werk. Daardoor besluit ik om vandaag aan het water te willen zitten met Taka, ergens in de schaduw. We rijden naar de noordingang van het nationaal park, het is nog vroeg en gaan aan de wandel tussen de rotsen en de bomen, het is er prachtig. Beekjes zijn zo goed als uitgedroogd (zorgelijke toestand!), het water van de zee vind Taka niet lekker, het is een mengeling tussen zoet en zout. Het bos is een mengeling van dennen, berken en varens. Na ongeveer een uur lopen komen we bij een inham waar een paar eilandjes zijn. Hier is ook een strandje met kleine kiezeltjes en helder water, een perfecte plek om te blijven. Het strandje ligt precies tussen twee eilandjes, waar genoeg bomen zijn voor schaduw. Het is overal stil, er staat slechts een klein zuchtje wind, enkele zeiljachten liggen in de baai. Een dag om lekker mijn boek te lezen, te schrijven en te relaxen op deze wonderlijke plek.



Terug bij thuiskomst zorg ik dat ik er ben voordat Sara thuis is, ik heb beloofd voor haar te koken. Samen gaan we op het gras zitten voor haar huis en smullen we van de verse salade en de soort roerbaksmurrie met allerlei groenten erin. Het ziet er niet uit maar is om onze vingers bij af te likken en dat doen we dan ook. Fijn zeg, verse groentes! Ik overleg met haar over de volgende dag. Ik zou heel graag morgenavond met haar auto naar de zuidingang rijden voor de andere kant van het park en dan in het park slapen en de volgende ochtend terug komen. Voor Sara is het geen probleem, ze heeft de auto toch niet nodig. Overspoeld door een gevoel van vrijheid, dat ik weer kan gaan en staan waar ik wil met enige comfort, voel ik me helemaal in mijn nopjes. De waarde van een auto, de flexibiliteit, het park in kunnen zonder veel gewicht, ik kijk er nu al naar uit en word er heel blij van.


Het is 19 juli, de thermometer haalt met gemak de 30 graden, de hele dag zit ik ‘thuis’ aan het water te niksen voordat ik rond 20u richting Skuleskogen National Park rijd, een half uur hier vandaan. In een stevige draf steekt er een wasbeer over waar ik vol voor op de rem moet, blij verrast kijk ik naar het mooie beestje! Om 22u beginnen we onze wandeling naar boven, naar de top waar een waanzinnig uitzicht op ons wacht over de Botnische Golf. Het zweet druipt van me af, Taka’s tong hangt op half 11, maar het is te doen. Voordeel van dit tijdstip is dat er niemand anders is en Taka los kan, de berggeit uithangen. Ik bewonder hem voor zijn inzicht in diepte, zijn incasseringsvermogen tussen de enorme rotsblokken. Moeiteloos maakt hij grote sprongen, loopt hij op smalle richeltjes, balanceert hij over schuine rotsen die bijna recht naar beneden aflopen. Soms met een beetje aanwijzingen van mij, maar hij doet het en hij geniet er ook nog van. Dan kijkt ie met zo’n blik naar me waar het plezier in af te lezen is, zo van “Kom je achter me aan? Het is zo tof hier! We zijn op avontuur! Oh yeah!”


Dit keer loop ik zonder zware rugzak, alleen 3 liter water en het hoognodige om de nacht door te komen. Ondanks dat is de wandeling c.q. klim evengoed best zwaar, enorme rotsblokken die stammen uit de laatste ijstijd, vullen de bergwand en het wandelpad, soms is het steen rood, soms grijs of zwart.  Het is een feestje om hier te zijn, moederziel alleen, saampjes. Op het hoogste punt besluit ik om daar te blijven tot de zon opkomt, die overigens net achter de bergen is verdwenen. Kamperen is verboden in het park, dus met het ontbreken van mijn tent, houd ik me aan de regels, toch? Het is rond middernacht als we op de rotsen een nestje maken voor de nacht, zonder tent, gewoon open en bloot. Er staat nauwelijks wind, het is nogsteeds 25 graden. Mijn wekker zet ik op kwart over 3, net voordat de zon opkomt. De berg, het nationaal park, lijkt eventjes helemaal van ons alleen. Lijkt…



Opeens hoor ik stemmen, het zijn een paar jongens en ik kan niet inschatten hoe ver ze zijn of welke richting ze gaan. Het houdt me wakker, ik luister en spiek over de stenenstapel heen die op het hoogste punt is gebouwd. We liggen precies naast het bouwwerk, er achter, de jongens komen van de andere kant. Lange tijd is het volume hetzelfde, lijkt het of ze niet dichterbij komen, alsof ze daar ook zitten op een vaste plek. En dus doe ik weer een poging om te slapen. Totdat ze opeens veel dichterbij zijn en ik me rot schrik. Ook Taka zit rechtop. Taka is een stille waker, hij ziet, hoort en ruikt alles maar houdt zich stil en slaat het gade, observeert slechts. Totdat het te dichtbij komt en een bedreiging voor hem vormt, pas dan begint hij te grommen of blaffen. En dat maakt dat we ons samen heel makkelijk schuil kunnen houden. Ook checkt hij bij mij hoe ik er in sta en voelt hij feilloos aan of het de bedoeling is om stil te zijn of niet. Had ik al gezegd wat een topper hij is? In zoveel opzichten! Het is niet te bevatten hoe we op elkaar afgestemd zijn, echt een wonderlijke verbinding, iedere keer weer. Doordat we achter de stenenhoop liggen, zijn we niet makkelijk zichtbaar, tenzij ze er naartoe zouden lopen. Ze lopen godzijdank een stuk lager en blijven daar ook als ze ons passeren. Het geeft een gevoel van overwinning, yes Taka, ze hebben ons niet gezien haha, en wij hun wel. En zij maar denken dat ze alleen op de top waren haha. Ik vind het grappig. Daarna kunnen we eindelijk voor korte duur even slapen.


Nog voordat de piep van mijn alarm afgaat zit ik al rechtop, het is bijna kwart over 3 s’nachts. Ik heb weinig rust in mijn kont want zo meteen komt de zon op. Voor ons strekt de Botnische Golf zich uit, het noordelijkste stukje van de Oostzee, met vele eilandjes aan de rand van Zweden. De zon komt langzaam boven drijven en het duurt lang voordat het water echt wordt verlicht. Maar het is ons momentje, onze ochtend, onze rijke ervaring dat we hier toch maar even zitten met zijn tweetjes. Het is simpelweg genieten.


Rond half 5 pakken we ons boeltje om af te dalen naar de andere kant, zo lopen we in een cirkel en hoeven we niet dezelfde weg terug. Beneden is een meertje, wederom een paradijsje, hier mag wel gekampeerd worden en er staan dan ook een paar tentjes. Maar iedereen ligt nog te slapen. Aan de rand van het meer nemen we een pauze en is het tijd voor mijn ontbijt. Daarna valt de wandeling me nog vies tegen, om half 8 is het qua temperatuur al niet meer uit te houden. Het laatste uur is een uur waarbij ik over mijn grenzen ga, maar we hebben weinig keus, de auto staat nu eenmaal waar die staat. Uiteindelijk zijn we een uur of tien pas bij de auto en hebben we deze ochtend alsnog vijf uur gewandeld, net een beetje teveel van het goeie. Maar ach, deze ervaring wordt ons niet meer afgenomen, de nacht op de top, de zonsopkomst en de alles eromheen. De rest van de dag slapen we, lees ik en hangen we een beetje in afwachting van de verkoeling in de avond.


Rond 23u brengt Sara ons naar het station waar we de nachttrein terug naar Stockholm nemen. Helaas gaat de trein pas om half 3, de trein van 23u is volgeboekt en dit keer was er geen kans dat we mee konden. Dan maar eentje later. Ik kies bewust voor de nachttrein vanwege de warmte. Het is benauwd in de trein, als we daar overdag in moeten zitten, zo lang (zeven uur), dan gaat Taka van zijn stokje. En dus ga ik om 23u op een bankje van het station liggen, oogjes dicht en de wekker op kwart over twee. De reis is best vermoeiend door de gebroken nacht, wederom zitten we in de hondencoupé, wagon 16, stoel 31, het lijkt wel of we een abonnement hebben op deze stoel. Rond 11u zijn we in Stockholm en pak ik de sleutel die Ebba voor me heeft verstopt. Het voelt als thuiskomen, dit huis, deze energie, alsof ik hier altijd heb gewoond, heel fijn. Matt is in Estonia, Ebba is aan het werk, ik heb het rijk voor mij alleen. Hier staat mijn auto, met schone kleding, na vier weken hetzelfde aan kan ik nu weer kiezen, heb ik mijn laptop waar ik weer op kan schrijven en nog lekkere dingen in de auto. De hereniging is fijn! Ook ligt er een briefje voor me klaar dat ik mijn voedselpakket kan ophalen bij de sigarenboer, één van de pakketten die ik niet op heb kunnen halen bij een berghut omdat de Kungsleden noodgedwongen werd afgebroken. Die heb ik naar Stockholm laten sturen aangezien het een zeer waardevolle inhoud voor mij heeft.


Wederom ben ik te moe om beslissingen te maken door de gebroken nachten, eerst dus uitrusten hier zolang als nodig is. De ontsteking in mijn voet speelt op, die heb ik eigenlijk al meer dan een week, eerst dacht ik dat het spierpijn was, of een gevolg van de val in de rivier, nu zie ik duidelijk hoe dik mijn voet is. De 5 uur lopen van gister was niet handig haha. Maar goed, beetje Copaiba erop doet wonderen, en ja, rust, maar die neem ik nu.


Twee dagen later ben ik weer een beetje de oude en is het tijd om Stockholm te verlaten. Ik word er bijna verdrietig van om afscheid te nemen van Ebba, die als een moeder is, zo lief, zo zorgzaam en betrokken. Daarnaast is voor mijn gevoel DÉ reis in Stockholm begonnen, de reis alleen, en voelt het als een soort definitief einde van mijn reis, mijn oorspronkelijke reis. Dubbele gevoelens krioelen door me heen als vissen in een te klein bassin. Een heen en weer geslinger tussen teleurstelling en ‘het is goed zo’. De Kungsleden laat me niet los, de schoonheid ervan, de grootsheid, de rauwe natuur in zoveel vormen, ik voel dat ik deze nog een keer wil lopen, op mijn dooie gemakkie i.p.v. een verplicht aantal kilometers per dag. De zware dagen heb ik niet gefilmd of gefotografeerd wat ik had willen doen op dat moment, simpelweg omdat de kilometers maken op die dagen al mijn energie kostte. De rugzak op en af doen, wat sowieso al te vaak nodig is i.v.m. plassen of pauze, kostte alleen al heel veel energie. Dan was de camera pakken, statief of wat dan ook, net even teveel. Keuzes om zo goed mogelijk met de hoeveelheid energie om te gaan die ik heb op een dag moest ik bewust maken. En naarmate de dagen vorderden, en elke dag die 20 km werd gehaald met de bepakking en geen normale nacht slaap, daalt het energieniveau steeds meer zonder weer op te kunnen laden naar 100%. Daarnaast heeft de oplopende temperatuur een behoorlijke inslag gehad op de planning van de reis. Veel scenario’s had ik kunnen bedenken maar deze zeker niet. Hoe dan ook, alles was het waard, meer dan waard, ik heb me neergelegd bij de elementen waar ik geen invloed op kon uitoefenen, er restte mij niets anders dan in de overgave gaan.
De volgende keer wil ik in het moment kunnen bepalen om te stoppen voor die dag en de tent op kunnen zetten, op het moment dat mijn lijf het aangeeft. En wil ik op de top van de waarachtig indrukwekkende Tjaktapass mijn tent op zetten om zo de vallei nog meer in me op te kunnen nemen, tijd te nemen voor timelapses, te fotograferen op het moment dat het licht het mooist is, dat soort details. Nu was er tijdsdruk, i.v.m. de hoeveelheid voeding die we maximaal mee konden hebben, met name voor Taka.


Ik ben ontzettend dankbaar dat jullie mij hebben gevolgd. De vele reacties hebben me goed gedaan, alsof ik de reis met jullie allemaal maakte. De energie van mijn fanclub was (en is) enorm voelbaar. Het volgende doel is een bioscoopzaal vinden waar ik mijn film (kostenloos) mag tonen. Tips zijn welkom. Nu eerst beginnen aan het produceren van de film, van de iets meer dan 2300 foto’s en filmpjes die ik heb gemaakt…en werkelijk waar, ik KAN NIET WACHTEN om True Nature Trails, the movie, aan de wereld te laten zien! Uiteraard hou ik jullie hierover op de hoogte.


Eind augustus vertrekken we opnieuw naar Noorwegen, dit keer met de eerste deelnemers van True Nature Trails. Over dromen waarmaken gesproken!


DANK JULLIE WEL



Taka & Anouk

Volg onze avonturen



Camera verloren? Zo’n dag dat alles teveel is…


De volgende ochtend voel ik heel sterk dat het klaar is met de Kungsleden. Ik hou niet van heen en weer lopen, het is nogsteeds bloedjeheet en wat we gisteren gelopen hebben was saai. Misschien ben ik verwend, misschien ben ik verzadigd, het maakt niet uit, ik wil terug naar Kvikkjokk. Om half 11 gaat de boot terug, ik heb nog vier uur om terug naar beneden te lopen en dat gaat easy peacy. Veel te vroeg ben ik weer op de steiger, maar wat is te vroeg? Ik heb de tijd aan mezelf, kleed me weer uit en geniet van het water, de zon en het gebrek aan muggen. Ik gun mezelf eindelijk het mogen genieten van even niks. Het boottochtje terug over het deltawater is heerlijk, terug zijn in Kvikkjokk ook, waar het restant van mijn spullen ligt. En nu? Wat gaan we nu doen? Waar kunnen we heen?


De Höga Kustenleden komt al een paar keer langs in mijn gedachten, de hoge kustroute, een 129 km lange route tussen Örnsköldvik en Hornöberget. Ik zoek er wat over op en kom er achter dat we nogsteeds ten noorden zijn van deze route, wat het voor mij logisch maakt om een bus en trein te nemen naar Örnsköldvik, die ik net een half uur voor vertrek boek. De trein blijkt volgeboekt, dan zou ik een dag moeten wachten. Alles in mij zegt dat wachten niet de bedoeling is, ik vertrouw erop dat we mee kunnen vanuit Murjek, waar de bus stopt. Het is volle bak in de touringcar, iedereen gaat er uit in Murjek waar we tweeëneenhalf uur moeten wachten voordat de trein komt naar Umeå. Het vertrek van de trein is 21u, hopelijk kunnen we mee anders zitten we in dit gehucht vast voor een nachtje, een gehucht waar de aankomst van de trein twee keer per dag de happening van de dag is. Veel meer is hier niet. Ik probeer desondanks om verbinding te maken met de website van de Zweedse NS maar zonder resultaat. Laat maar los, het komt goed, we zitten straks gewoon in de trein.


Met veel bombarie rijdt de trein het krakkemikkige station in, ik hijs mijn rugzak op en hou scherp in de gaten waar er een conducteur of conductrice uit komt. Een vrouw dit keer, ik loop naar haar toe en zeg dat ik problemen heb gehad met de betaling, kan ik alsnog mee tot Umeå? “De trein is volgeboekt.”, zegt ze en ze pakt een walkietalkie om aan een collega te vragen of we mee kunnen. Een paar minuten later zitten we op stoel 31 in rijtuig 16. Yes! De conductrice komt bij me omdat ik nog geen ticket heb. Die kan ik halen in het restaurant in een andere wagon. Ze biedt aan om bij Taka te blijven tot ik terug ben, super geregeld weer! Om half twee in de nacht arriveren we in Umeå, het is nogsteeds licht, een heel klein beetje schemerig. En nu, Taka? Wat gaan we doen? Waar gaan we slapen? Het is zaterdagnacht, er is genoeg verkeer op de weg, het is alles behalve stil. De volgende trein, naar Örnsköldsvik, gaat pas om half 7. Vijf uurtjes om ff een tukkie te doen. We lopen het station uit, langs het spoor, op zoek naar groen, het lijkt echter op zoeken naar een speld in een hooiberg. Langs het spoor is een enorme parkeerplaats, het lijkt meer op een leeg industrieterrein, veel afval, groepjes jongeren die bij elkaar hangen met hun autodeuren wagenwijd open. Ik observeer ze, wat voor gajes is het? Ze lijken me niet op te merken en daar ben ik blij om. Het terrein wordt steeds leger, zeker na een bepaald punt waar betonpaaltjes staan en er geen auto’s meer doorkunnen. Het is er leeg, op wat verkeerspionnen na en her en der een schuilplaats van een zwerver met wat vergane matrassen. Heb je die hier ook? Kortom, het is een armoedig zootje hier. In het midden van de grote parkeerplaats groeit een minimaal aantal struikjes, net groot genoeg om ons achter te verschuilen tegen het verkeer op de weg. Dat wordt ons nestje voor vannacht, vanaf de weg worden we in ieder geval niet gezien. Hoe armetierig het ook is, ik kan er ook om lachen. Ik heb nogsteeds de rijkdom van een matje, slaapzak en eten dus ik voel me alles behalve een zwerver en is er iets wat niet ok is met Taka aan mijn zij? Ik zie verder niemand, Taka gaat meteen naar dromenland, ik heb er toch wat meer moeite mee op deze plek. Mede ook omdat er nog een goederentrein langs dendert met twee mannen die aan een reling hangen van de trein, jongelui die ik hoor gieren en brullen en er is veel verkeer. Toch val ik in slaap maar niet lang genoeg om echt te rusten.


Zondagochtend wacht ons laatste uurtje trein naar Örnsköldvik, waar de start van de Höga Kustenleden is. Ik ben bekaf en niet zo goed gehumeurd, hoe zou dat nou komen? Moe ofzo? Het is broeierig warm, als we om half 8 het modieuze station binnen rijden is het er uitgestorven. In de hal liggen folders over de Höga Kustenleden, we kunnen meteen van start. Meteen vanaf het begin valt de route me tegen. We lopen in een stad, langs de weg, overal prikkels om ons heen. Ik merk meteen dat het me teveel is, ik wil natuur om me heen. Elke kilometer staat er een paal met daarop het cijfer van de afgelegde afstand, op het eerste paaltje staat 1, aan de andere kant 128, tis maar net van welke kant je komt. De Höga Kustenleden is extreem goed bewegwijzerd, het laat weinig ruimte voor avontuur of zelfs verdwalen, dat zit er gewoon niet in tenzij je het zelf opzoekt. We komen in een natuurreservaat waar veel mensen hun zondagochtend loopje doen met hun hond. Het wemelt er van de sportievelingen, hardlopend, op mountainbikes, je moet er maar zin in hebben met deze temperaturen. Ik wil alleen maar slapen. Naast een kleine plas waar het verboden is om te zwemmen, installeren we ons in de schaduw. Inmiddels is het negen uur, de dag is net begonnen, maar voor ons tijd om de ogen even te sluiten. Eigenlijk wil ik niet meer lopen, ik wil liggen, niks doen, totdat het koeler wordt en ik mijn energie terug heb. Maar ik geloof dat beide gevallen enige tijd nodig hebben voor er verandering in optreed. Ik klooi wat op mijn telefoon en krijg een herinnering van Google foto’s van 15 juli 2012, de dag dat ik Sjors heb laten inslapen. De laatste dag dat we samen waren, de dag dat hij herenigd werd met Sjimmie, zijn broer. De foto’s zijn net een beetje teveel van het goeie, ik laat mijne tranen de vrije loop, die lieve trouwe Sjors, alweer zes jaar voorbij. Ik mis ze allebei en besef met Taka naast me, wat een andere fase ik in mijn leven ben in gegaan sinds dien.


Ondanks de vermoeidheid wil ik verder, het is nog vroeg en ik wil voorkomen om op het heetst van de dag te lopen. Afwisselend lopen we in een beetje natuur en een beetje teveel bewoonde wereld, overdag liggen we bijna verplicht alleen maar in de schaduw, het is gewoon niet te doen. Laat in de avond, van 10 tot 12 lopen we nog een stuk, in totaal hebben we toch 15 km afgelegd vandaag, maar zelfs op deze tijden is het qua warmte niet te doen. Daarnaast doet zich hier een ander probleem voor, namelijk dat alle beekjes uitgedroogd zijn en Taka dus niet ongelimiteerd kan drinken. Dat betekent dat ik mijn drie liter waterzak maar beter vol kan hebben iedere keer en dus nog meer gewicht draag. Ik ben genoodzaakt om bij huizen aan te bellen voor water en dat voelt niet fijn. Het is een uitdaging om een vlak stuk te vinden voor de tent, uiteindelijk is het na twaalven en voel ik dat ik mijn grens heb bereikt als ik alleen de binnentent op zet tegen de muggen en onrustig in slaap val.


De volgende ochtend ben ik verrotter dan verrot, mijn water is bijna op, ik ben op het punt bereikt dat Taka uit de waterzak drinkt om zo min mogelijk water te verspillen. De hele nacht is het boven de 25 graden gebleven, alles aan mijn lijf plakt. Ik wil weg hier, stoppen met wandelen, stoppen met alles, ik wil een douche, weg uit de hitte en alleen maar slapen. Ik loop het kleine stukje naar de gravelroad en besluit te liften, ik kan geen stap meer zetten. Het is voornamelijk de combinatie van de hitte met vermoeidheid en die 25 kilo op mijn rug, geen goeie combi. Het is half negen, ik hoop dat er iemand naar zijn werk gaat vanuit dit gat met een niet al te nette auto. Bij de eerste auto is het meteen raak, een oude Volkswagen Polo, kinderzitjes en een kind achterin, mijn rugzak in de achterbak met de klep open, hij kan niet meer dicht. Ik ga op de bijrijdersstoel zitten, Taka springt op schoot, godzijdank is er airco! Ik ben alleen al dankbaar dat hij ons naar de normale weg wil brengen, dan gaan we daar vandaan wel weer liften. En zo geschied, super aardige gast! Op de hoofdweg zet hij ons af bij een parkeerhaven, Taka bind ik vast aan de vangrail in de schaduw en daar sta ik dan, oververhit, oververmoeid met mijn duim in de lucht. Niet bepaald in mijn beste doen, de energie die ik blijkbaar uitstraal spreekt boekdelen. Elke auto die langsrijd, rijdt door. En ik kan ze geen ongelijk geven. Jezus, wat mis ik mijn auto! En het comfort en de flexibiliteit die ik daarmee heb. Ik sta in de volle zon en trek het echt niet, ondanks het windje vanaf het water. Na een half uurtje hou ik het voor gezien, dit werkt niet, ik moet uit de zon, ik heb water nodig, ik moet mijn telefoon opladen, dan kan ik een taxi bellen. Met mijn rugzak weer op gaan we lopen langs de vangrail, terug naar het dichtstbijzijnde huis, hopelijk is daar iemand die ons kan helpen. Er staat een auto op het pad en godzijdank is er iemand thuis. Mijn waterzak kan ik vullen, zij belt een taxi voor me, we zitten op haar prachtige veranda van haar helder geel geverfde huis, met uitzicht over het meer. Ondanks alles neem ik nog op hoe mooi ze hier woont. We hebben het over het weer en ze is de zoveelste die aangeeft hoe extreem de temperaturen zijn en hoe problematisch de droogte is. Oogsten mislukken, voor de boeren is het een ramp. Nog nooit in de geschiedenis hebben ze zolang achter elkaar deze tropische temperaturen gehad. Zij maakt zich net als ik zorgen over het milieu want het klopt van geen kant. Tot de taxi komt rust ik uit, laad ik mijn telefoon op en probeer ik een plek te vinden waar ik kan slapen en met Taka welkom ben. Maar dat valt nog niet mee met het slechte bereik en 6% accu. Ik bel een hotel, degene die opneemt spreekt alleen Zweeds en Spaans, dat schiet ook niet op. Hoe kan je een hotel hebben en geen Engels spreken? Desondanks laat ik me naar dat hotel brengen vanwege de schaarste aan mogelijkheden. Aan de balie tref ik dezelfde man als die ik eerder aan de telefoon had, mijn ongeduld wordt behoorlijk getest, ik wil zo graag een douche en een bed! Het is 11u, hij schrijft op een papiertje dat ik om één uur terug moet komen en dus zoek ik een plek op het terras en een stopcontact. Wat zijn we toch afhankelijk van die telefoon geworden! Ik stuur mijn moeder een appje, dat ik niet meer weet wat ik moet doen, dat het zo heet is, dat ik zo niet kan wandelen. Het huilen staat me nader dan het lachen. Ik krijg terug: “Kalmte kan je redden, zet je tentje in de schaduw op en drink veel water, hou van je, dikke kus xxx.” Ze heeft gelijk, maar zolang ik niet uit de warmte kan ontsnappen ga ik de kalmte niet vinden, het is me gewoon teveel.


Inloggen bij airbnb is ook al geen succes, er wordt gevraagd om een paspoort verificatie, een foto van mijn paspoort en van mezelf ter controle. Waarom juist nu? Waarom nu dit soort gezeik? Ik krijg het niet voor elkaar door het slechte bereik. Vol frustratie zit ik op het terras en gun mezelf een ijsje. Taka likt er ook gulzig van en omdat hij nauwelijks eten lust, verbaas ik me er over dat hij het lekker vindt. Dit wil ik filmen, het is té schattig. Vervolgens kom ik er achter dat ik mijn camera kwijt ben. Hele tas leeg, alles controleren, geen camera. Mijn overvolle hoofd slaat nog meer op hol, shit, waar is mijn camera? Ik denk terug en weet dat ik mijn camera op de liftplek voor het laatst heb gezien. En nu? Er staat zó veel filmmateriaal op! Dit kan toch niet waar zijn? Ik kan niet nadenken, maar word er door mezelf toe gedwongen. Wat heb ik gedaan? Waar ben ik geweest? In een flashback draai ik de dag achterstevoren terug. Ik heb gelift, ben bij dat huis geweest en in de taxi. Ik moet terug naar de plek waar ik stond te liften. In een soort paniek ga ik naar Google translate op mijn telefoon en tik in; “Mag ik alsjeblieft een auto van jullie lenen? Ik ben mijn camera verloren en denk te weten waar die ligt. Het is ongeveer een kwartier hier vandaan. Willen jullie me alsjeblieft helpen?!”. In het Zweeds vertaald loop ik ermee naar de dame achter de balie, met een verbaasde blik kijkt ze me aan. Iedereen gaat in druk overleg over mijn verzoek, er worden twee jonge jongens bij geroepen, één ervan is de zoon, die ook geen Engels spreekt, de ander is een werknemer die godzijdank Engels spreekt. Hij vraagt wat er aan de hand is, nou, precies dat wat ik heb opgeschreven. Ik ben mijn camera kwijt en wil terug om te zoeken! Mijn tolk gaat in overleg, hij en de zoon gaan met me mee, ik krijg de sleutel van hun auto, een bordeaux rode Ford Focus station, yes! Beiden hebben nog geen rijbewijs, tijdens de rit word er geen woord teveel gezegd. Ik uiterst gespannen, de jongens te verlegen. Terug op de liftplek zoek ik in de berm en langs de vangrail maar geen camera. Ik loop als een kip zonder kop, weet niet waar ik het zoeken moet. ‘Focus! Focus!’, tetteren de vele stemmetjes in mijn hoofd. Maar ik heb alles behalve focus. Ook bij het huis vind ik niks en na een telefoontje met het taxibedrijf levert ook dat niks op. Ik lever de auto weer in, bedank de mensen voor hun geweldige medewerking en ga terug naar Taka die nogsteeds in een hoekje van het terras ligt te slapen. Hij maakt me altijd blij, no matter what. Wat een engelengeduld heeft hij toch altijd! Daar kan ik nog wat van leren.


Eline belt, precies op het juiste moment en ik kan mijn tranen niet meer inhouden. Op de houten vloer van het terras leun ik met mijn hoofd in een hand, luisterend naar haar bemoedigende woorden. “Dit is niks voor jou Anouk! Je kan die camera niet kwijt zijn! Hij moet nog ergens liggen, het kan niet anders! Doe de buiktest.” Ik laat haar woorden zakken en weet dat ze gelijk heeft, toch ontbreekt het me aan energie om helder te kunnen denken. Ik ben toch net terug geweest? Ik heb em toch niet gevonden? We hangen op en ik beloof dat ik de buiktest ga doen. Een test waarbij het lichaam (vanuit je onderbewuste) antwoord geeft op wat je maar wilt weten. Ik zoek een rustige plek op in de schaduw en begin vragen te stellen aan mijn onderbewuste. Normaal gesproken is deze test bij mezelf heel betrouwbaar. Nu echter, in deze toestand, weet ik het nog zo net niet. “Ligt mijn camera op de plek waar ik hem ben verloren?” Ja. “Ligt mijn camera op de plek waar ik heb gelift?” Ja. “Ligt mijn camera bij het huis?” Nee. “Ligt mijn camera in de taxi?” Nee. Ondanks de heldere antwoorden vertrouw ik ze voor geen meter omdat ik totaal niet in mijn kracht sta, ik kan nu simpelweg niet op mezelf bouwen. Wat moet ik nou doen? Waar gaan we heen? Het lukt me om een privébericht te sturen naar een Airbnb adres, waar honden niet welkom zijn. Maar er is zo verdomd weinig keuze dat ik het gewoon maar probeer. Dit hotel voelt niet goed, mede door het gebrek aan communicatie mogelijkheden. Ik bel Marian en vraag of zij dezelfde test wil doen, dezelfde vragen wil stellen maar dan met de biotensor. Ik heb een blind vertrouwen in zowel Marian als de werking van de biotensor, de energetische kracht van het universum is simpelweg wonderlijk. De antwoorden zijn identiek aan die van mij. Ok, dan rest me maar één ding, nog een keer terug naar de liftplek. Ik bestel een taxi en vertel hem mijn dramadag. Hij is lief, behulpzaam en geduldig. Ik laat me bij het huis afzetten en vraag hem naar de parkeerhaven te rijden. Taka blijft is de door airco gekoelde auto. Zelf loop ik het stuk langs de vangrail terug, dit keer met meer rust en focus. Ik zie mijn camera niet en bel opnieuw Marian om de vragen specifieker te maken. “Heb je nog ff tijd om te testen met de biotensor?” Op Marian kan ik altijd bouwen, heerlijk! Aangezien hier veel rotsen zijn en steen met gruis, vraag ik of mijn camera op het steen ligt. Het antwoord is nee. Ik ben op de plek aangekomen waar Taka aan de vangrail zat en steek de weg over. De chauffeur van de taxi is blijven wachten op een plek waar schaduw is. “Ligt mijn camera op de weg?” Nee. “Ligt mijn camera in de berm in het gras?” Ik heb de vraag, waarop het antwoord ja is, nauwelijks uitgesproken of ik zie mijn camera liggen. Mijn voetjes komen van de grond, ik spring een gat in de lucht, yes! Zwaaiend met mijn camera in de lucht juich ik naar de taxichauffeur en loop ik terug. Hij had nooit verwacht dat ik mijn camera terug zou vinden en ik eerlijk gezegd ook niet. Dankzij Eline, die me aanmoedigde dat hij niet kwijt kon zijn, en dankzij Marian die voor me wilde testen. In ieder geval weer een zorg minder.


Vervolgens rijden we terug naar Örnsköldvik waar hij me af zet bij het VVV zodat ik daar wellicht een plek kan vinden om te slapen. Het VVV gaat om vijf uur dicht, daar komen we achter als we om tien voor half zes aankomen. Ja natuurlijk, past goed bij deze dag. Aangezien ik nogsteeds maar een paar procent accu heb, helpt hij me met zijn tablet om internet af te struinen. Wonder boven wonder krijg ik op dat moment een sms van airbnb, van degene waar ik een privébericht naar had gestuurd. “Is het voor 1 nacht?” Het is een 1-kamer woning waar ze zelf ook is, erg klein dus. Maar ik beaam haar dat het me niet uit maakt, alles wat ik wil is een douche en een bed, niks meer, niks minder. Ik laat me door de taxichauffeur naar de wijk rijden waar ze woont, ook al heb ik nog geen bevestiging van haar. En net als we er bijna zijn krijg ik weer een bericht dat ze niet thuis is en dat ze me om 19u komt halen in de binnenstad. Dus weer terug naar de binnenstad, het is me het reisje wel. Ik bedank de chauffeur die zo geduldig is, in ieder geval was ik een alles behalve saaie klant haha. In het centrale parkje met fontein gooi ik mijn rugzak op het gras, Taka krijgt zijn eten met een heerlijk blikje makreel erdoor en zelf maak ik ook mijn potje. Hehe, het is geregeld, nog een uur wachten en dan hebben we een huis.


Sara komt ons precies op de afgesproken tijd halen, leuke meid, klein lijffie, moeder van vier kinderen, net gescheiden. ‘Thuis’ duik ik meteen onder de douche en maakt ze nog een heerlijke salade voor ons, wat een rijkdom! Mijn bed staat in de woonkamer, wat een luxe, wat een weelde, meer heb ik niet nodig. Om 8u val ik al in slaap. Laten we deze dag maar even voor wat ie was, morgen hopelijk met vernieuwde energie weer verder…

True Nature TrailsTrue Nature Trails

Volg onze avonturen



De helikopter als onze redder in nood


Alweer vroeg zijn we wakker, sinds ik weg ben heb ik nog geen normale nacht gemaakt, nogsteeds niet, elk uur wakker en ook Taka houd me bezig. Hij drinkt veel en heeft ook s’nachts dorst of honger en dus laat ik hem eten of drinken. Soms wil hij buiten slapen omdat het te warm is in de tent, en ligt hij te hijgen, maar hier durf ik hem niet buiten te laten ivm de beren. Gelukkig wil hij nu weer naar binnen en is de vloer koud genoeg om niet te hoeven hijgen. Alles aan mijn lijf zegt: vandaag doen we helemaal niks! Moe, brak, verrot, geef er een naam aan. Ik hoor (en voel) je, lief sterk lichaam, ik zou zo graag naar je luisteren maar Taka’s voer is bijna op, dat vind ik belangrijker dan uitrusten. We hebben nu geen haast aangezien we in de schaduw van de bomen staan en dat zal voorlopig zo blijven. Het water van de beek is heerlijk verfrissend. Eigenlijk is mijn gezicht het enige wat af en toe een klets water krijgt en mijn handen. Verder is mijn persoonlijke verzorging gedaald tot onder het nulpunt. Ik loop al sinds we weg zijn uit Saltoluokta, waar ik voor het laatst kon douchen, in hetzelfde t-shirt (ik heb er maar 1 mee haha), mijn handen lijken op die van een bouwvakker met vieze zwarte nagelranden en losse velletjes van vitaminegebrek en mijn haar lijkt op een trollenpruik. Persoonlijke verzorging doet er gewoon niet toe hier en eerlijk gezegd boeit het me ook helemaal niet. Daarnaast vreten de muggen me levend op dus bedek ik zoveel mogelijk huid, zelfs met plassen kan ik niet voorkomen dat die krengen in mijn billen prikken. En het water is ook nog eens ijskoud, alleen mijn handen en mijn gezicht kunnen dat aan haha.


Met het laatste stuk naar Pårte en daarna de 16 km naar Kvikkjokk in het vooruitzicht, vangen we om half 8 aan met lopen. Het bos is prachtig, het lijkt wel een oerwoud, de temperaturen passen er in ieder geval goed bij. De stilte in het bos is oorverdovend, geen vogels, geen stromend water, geen insecten, alleen maar het gekraak van mijn rugzak en het geluid van mijn voetstappen. Ik sta dan ook regelmatig stil om even de complete stilte te ervaren, ogen dicht, ademen en ervaren. Wat een rust! De hele wereld lijkt niet te bestaan, dit is het enige, Taka & ik in de oerwouden van Zweden, vol lichtgroene varens en duizenden bloemen. Ik ruik de hitte, de geur die dennen en andere planten uitscheiden boven een bepaalde temperatuur, de geur van warmte, de geur van zomer. Heerlijk! Er ligt een uit elkaar getrokken rendier, zijn (of haar) ribbenkast is kaalgevreten, rondom liggen plukken vacht en onderdelen van het vergane lichaam. Nog niet alles is weggerot. Hier had die Deen het over.  Taka ruikt eraan maar vind het gelukkig verder niet interessant. We doen er twee uur over eer we bij Pårte aankomen, een adembenemende plek aan het Sjabttjakmeer, wat is het er mooi zeg! Het water zo helder, overal dennenbos en dan die hut aan het water, echt een droomplek. Ik plof neer en weet niet hoe we het vandaag nog voor elkaar gaan krijgen om in Kvikkjokk te komen. De vrouwelijke host verwelkomt ons, ze heeft een hoofddoek op, een lange doorschijnende rok aan tot over haar knieën, ik schat haar rond de 70. Ze lijkt een beetje op een zigeunerin, ze komt over als een wijze oude vrouw die veel heeft meegemaakt. Ze past vijf weken op deze hut, als vrijwilliger. Ik denk dat ik me volgend jaar ook maar ga inschrijven om op één van de berghutten te passen, hoe gaaf! Ze is geïnteresseerd in Taka en zoals bijna iedereen die ik tegenkom vraagt, vraagt ze wat voor ras hij is, hoe oud hij is en hoe hij heet. Blijkbaar is het belangrijke informatie voor mensen. Hier kan hij lekker los rondstruinen. Uiteraard vraagt ze ook waar ik vandaan kom en waar ik nog naar toe ga. Ik vraag haar meteen over de route naar Kvikkjokk, is het bos, lopen we in de schaduw? Is het zwaar? Ik moet vanavond in Kvikkjokk zijn want anders heb ik geen eten meer voor Taka. Ik bespreek mijn dilemma met haar, ze begrijpt het helemaal als ze naar Taka kijkt die in de schaduw ligt te hijgen, het is nu alweer 27 graden en nog maar half 10. Zal ik de hele dag hier blijven en vanavond pas gaan lopen?


Ze leidt me rond en vertelt dat er over een uur een helikopter komt, dat het misschien wel leuk is om te zien aangezien die gewoon landt op het gras aan de rand van het meer, eigenlijk in de voortuin. Een helikopter? Een helikopter? Bij mij gaat er meteen een belletje rinkelen, misschien kunnen we wel mee met die helikopter! Er is een vrouw met heupproblemen die het niet meer trekt, zij wordt dus opgehaald. Ik vraag haar of ze dan naar Kvikkjokk gevlogen wordt en dat blijkt zo te zijn. “Kan ik misschien mee met de helikopter?” “Mee? Met je hond samen?” Ja, inderdaad, probleem opgelost, zijn we in Kvikkjokk zonder te lopen en kan ik hopelijk mijn postpakket ophalen met voer erin. Ze kijkt me verrast aan en zegt dat ze even moet bellen om te vragen of dat kan. Ik moet 20 kroon (€2,-) betalen voor het telefoontje dat ze pleegt aangezien zij dat ook weer moet betalen. Prima. Ze krijgt echter geen gehoor, we zullen dus moeten wachten op het verlossende antwoord van de piloot. Tot ik het geluid van de heli in de verte hoor aankomen, zitten we in de schaduw naar de adembenemende omgeving te kijken.


De helikopter hoor ik al van ver door de bergen galmen. Ik pak mijn boeltje bij elkaar en vraag me niet eens af of we mee kunnen met de helikopter, ik ga er gewoon blindelings van uit dat we zometeen in die helikopter zitten, gewoon omdat het de bedoeling is. Omdat ik Taka de 16 km in de hitte wil besparen. De wet van aantrekking, zoiets. Tussen de dennenbomen boven het meer zie ik de helikopter in zicht komen, de propellers wuiven het water van het meer aan de kant, hij landt in de voortuin. Helikopters worden hier in de bergen veel gebruikt vanwege de afstanden en het gebrek aan wegen. Alle hutten worden door middel van helikopters bevoorraad en zijn over het algemeen van private bedrijven, niet van de overheid.


De helikopter is geland en maakt een hels lawaai, de piloot komt er uit, de host loopt naar hem toe met de vraag of ik mee kan, van een afstandje sla ik het gade. En dan wuift ze dat ik daar naartoe mag komen. Zie je? Ik wist het! Mijn rugzak mag ik af doen, die laadt de piloot in, fijn, dan heb ik mijn handen vrij voor Taka. Hij vindt de propellers, die nogsteeds draaien, doodeng, moet ik daar onderdoor? Maar mijn stem stelt hem genoeg gerust, kom maar lieverd, het is goed. En hij loopt zo met me mee. De kanjer! Hij ziet de zitplaatsen in de helikopter, die toch best hoog zijn vanaf de grond met enkel een smalle richel om op af te zetten. Maar hij heeft niet eens begeleiding nodig, hij springt er zo uit zichzelf in. Niet te geloven! Ik neem plaats op de bank en stel Taka gerust. Uiteraard vind hij het spannend, het lawaai van de propellers, het de lucht in gaan, maar ondanks dat zit hij voor het raam en kijkt hij naar buiten. Ik ben zoooo trots op hem!  “Met vrouwtie kan ik de hele wereld aan!”
De vlucht duurt nog geen 10 minuten, dan landen we in Kvikkjokk, het is 11.15u en we zijn er gewoon al! Probleem opgelost met de hitte, probleem opgelost met het voer, dank je wel engeltje, dat je wederom op mijn schouder zat vandaag. Ik voel me reuze dankbaar!


De vrouw met de heupproblemen wordt met de auto naar het fjallstation gebracht, de berghut en de chauffeur zegt dat ik ook mee mag rijden. Niet te geloven hoe we worden bediend, geweldig! Het is bloedje heet dus de rest van de dag kan Taka in de schaduw liggen. Ik boek een kamer, het is er koel, en ga douchen. Daarna haal ik mijn postpakket op die hier wel is aangekomen. Als een blij ei maak ik de doos open met zoveel lekkers, wederom de vele repen van Love Chock, de notenrepen van Nuts & Berries, yammie yammie en mijn maaltijden en Taka’s voer. We kunnen weer een week vooruit. In de hal van de receptie zit het vol met backpackers, mensen die ik onderweg ben tegengekomen en die allemaal moe zijn en uitrusten. Ook de Zweed zit er, met zijn lange lijf. Ik loop naar hem toe, mijn haar hangt los en is nog nat van het douchen, zeg hem gedag. Maar hij weet ff niet wie ik ben, het verschil met mijn petje op en vlecht in en mijn haar los zonder petje is groot haha. Ook hij heeft hier een rustdag, zoals de meesten. Het Kvikkjokk fjallstation is één groot backpackers oord en doet me denken aan mijn tijd vroeger in Australië. Overal staan backpacks, worden mobieltjes weer opgeladen en zit men weer gekluisterd aan de digitale wereld. Beneden stroomt een fantastisch mooie rivier waarvan het water deels afkomstig is van een gletsjer, dit zorgt voor een mooi kleurenpalet in het water. Het is geen straf om hier een dagje bij te komen.

True Nature Trails



Vandaag heb ik echter wel een belangrijke beslissing te nemen over de volgende etappe. De volgende etappe is 100 km, de planning is om in vijf dagen dit af te leggen met 20 km per dag. En helaas moet ik concluderen dat we dit niet gaan halen door de weersomstandigheden. Ik heb veel scenario’s kunnen bedenken maar niet dat ik de route af zou moeten breken vanwege de hitte. Daarnaast is er geen enkele hut onderweg waar ik iets zou kunnen kopen zodat ik minder gewicht hoef te dragen. Vandaag is het 28 graden, de voorspellingen zijn dat dit de komende week niet veranderd. Hierdoor kunnen we nooit de 20 km per dag halen. En er langer over doen, bijvoorbeeld 6, 7 of 8 dagen is geen optie vanwege het extra gewicht wat er dan nog bij komt aan hondenvoer en eten voor mezelf, bovenop de 25 kilo die ik al draag. Taka gaat de afstanden simpelweg niet redden met deze temperaturen, het gaat em echt niet worden. Taka gaat voor alles, het oorspronkelijke doel laat ik bij deze dus los. Buiten dat voel ik ook dat mijn lijf niet blij is en dat ik rust nodig heb, hetzelfde geldt voor Taka. Ik besluit om twee nachten hier te blijven en dan een deel van de oorspronkelijke route te lopen, een stuk heen en weer terug. Morgen weer een dag…


Het is vrijdag de 13e als ik besluit om weer te gaan lopen na anderhalve dag rust. We vervolgen de Kungsleden richting het zuiden, hiervoor moeten we met een boot naar de overkant worden gebracht. De boot vaart over de delta die aansluit op de brede rivier beneden aan de hut. Het water is kraakhelder, op de bodem is op sommige stukken grind zichtbaar, op andere stukken zie je wit gewelfd zand wat je ook wel in zee kan zien. Het is werkelijk prachtig! Alleen die kleur van het water al! Zo helder, niet normaal! Dan weer blauw, dan weer groen, het wisselt elkaar af. Met een klein motorbootje gaan we naar de overkant, soms moet zelfs de motor uit omdat het te ondiep is en de bodem niet mag beschadigen. Het is heerlijk op het water, geen muggen en een briesje waar vooral Taka blij van wordt, hij zit met zij neus naar voren in de wind. Ik heb voor vier dagen eten mee en zie wel hoe ver we komen. De haast is er in ieder geval af, er is geen ‘moeten’ meer, de 20 km die gehaald ‘moet’ worden heeft plaats gemaakt voor ‘go with the flow’. Alles wat ‘moet’ is mijn verantwoordelijkheid nemen voor het welzijn en plezier van Taka en ook een beetje voor mezelf. Gek genoeg kom ik er wel weer achter dat ik hard voor mezelf ben. Als het om Taka gaat is het prima om het programma te moeten aanpassen, als het om mij zou gaan had ik het al snel bestempeld als falen of iets dergelijks. Interessant, nogsteeds heb ik blijkbaar niet geleerd om zacht voor mezelf te zijn, leg ik de druk voor mezelf zonder het in de gaten te hebben toch weer hoog. Maar goed, ik ben me er van bewust haha.


Op de aanlegsteiger aan de overkant blijf ik zitten op de houten steiger. Het is er veel te lekker in de bries en het is er muisstil. Én de muggen blijven op afstand! Reden genoeg om hier even te blijven. Taka gaat in de schaduw liggen in de struiken, de boot is weer vertrokken, we hebben het rijk voor ons alleen. Wat een verademing om even niet de druk te voelen van de te maken kilometers, maar hier gewoon even te zitten, zo lang als goed voelt. Het water is ontzettend helder, visjes krioelen heen en weer en zorgen voor kleine kringetjes op het wateroppervlak. Ik kleed me uit, voor het eerst in mijn nakie omdat ik hier niet levend word opgegeten, en geniet van de zon op mijn lijf. Ik doe een poging om te gaan zwemmen maar ik ben geen held (meer) in natuurlijk water. Alles onder me vind ik eng. Ik kom dan ook niet verder dan mijn heuplijn.
De wandeling daarna gaat eerst door een stuk bush, een groene oase van planten en struiken, we lopen in de schaduw. Langzaam gaat het pad schuin omhoog en rusten we uit bij een beek. Tijd voor de lunch. Door de beek is er een open ruimte tussen de bomen waar de wind tussen door kan en waar wind is, zijn geen muggen. Dus ook hier is het even heerlijk vertoeven. We kunnen zo ver lopen (of zo dichtbij blijven) als we willen, dit is het eerste stuk van die 100 km maar eerlijk gezegd vind ik het saai. Het pad is smal, net breed genoeg voor 1 persoon, om ons heen is het dicht begroeid en is er weinig te zien. Door de warmte houden we het al snel weer voor gezien, we vinden een open vlakte met uitzicht op de bergen achter Kvikkjokk, de open vlakte is een soort moeras vol met bloemen en keutels van elanden. Het is nog vroeg maar we hebben het beiden gehad voor vandaag, er is niet veel water om te drinken, nauwelijks beekjes, ik hou er daardoor rekening mee dat we het moeten doen met wat ik heb. De tent staat op een bosbessenveldje, voor ons het moeras en daarachter donkere donderwolken waar de regen met bakken uit de hemel recht naar beneden komt. Het is een fantastisch uitzicht, de wind staat gunstig de andere kant op, wij houden het dus droog. Wel galmen de donderklanken door de lucht, ik word blij van de indrukwekkende elementen van de natuur. Dat was vroeger wel anders, ik weet nog dat ik als kind, toen ik een jaar of 7 was, ergens in een tentje lag met mijn broer, een stukje verder dan de tent van mijn ouders. Het onweerde gigantisch, de regen kwam met bakken uit de lucht, het was ergens in Frankrijk, pikkedonker midden in de nacht. In blinde paniek rende ik naar mijn ouders maar rende ik een verkeerde tent in. Daar moet ik nu aan denken. En tijdens de Vision Quest, in Spanje een paar jaar geleden, sloeg de bliksem in, op de berg waar ik zat. Het leek wel een oerknal! Maar mooi dat ik het vond! En zo ook nu, ik heb een blindelings vertrouwen dat ik beschermd word, dat het nog lang niet mijn tijd is om te gaan. Is dat ook niet een vorm van vrijheid? Geen angst hebben voor de dood en een diep vertrouwen dat alles goed is zoals het is? Als het wel mijn tijd is, is het ook goed, ik voel dat ik mijn leven ten volste heb geleefd. Ook al ben ik nog lang niet klaar met het leven te leven. De avond bestaat uit het turen naar de mooie luchten die zich voor ons uitstrekken, niks meer, niks minder. Het leven is goed!

True Nature Trails, SkierffeTrue Nature Trails

Volg onze avonturen



Rapaätno delta


Het regent halverwege de nacht, ik geniet van het zachte gespetter op het tentdoek. Er staat een klein zuchtje wind, we staan precies in een geul tussen twee toppen in, enigszins beschermt tegen de elementen van de natuur. De volgende ochtend om half 6 klimmen we het laatste stuk naar boven, de Skierffe op, dit keer zonder rugzak, wat een verademing!
“Wil je hier blijven en uitrusten lieverd? Of ga je mee naar boven?” Tja, het antwoord weet ik eigenlijk al, met vrouwtie mee natuurlijk! De wolken maken langzaam plaats voor blauwe lucht, dat belooft wat!
Ik zou niet weten hoe ik dit met volle rugzak had moeten doen pffff, niet normaal zo pittig! Mijn wens was om boven op de top te slapen gisteravond maar we waren allebei te uitgeput. En nu ik aan het klimmen ben weet ik zeker dat ik het nooit had gehaald. Steile stukken met alleen maar enorme keien waar we ons een weg doorheen banen, rechts van ons doemen de besneeuwde bergtoppen van Sarek Nationaal Park op, fraai verlicht door de nu al felle zon. Eenmaal boven staan er twee tentjes, de scheerlijnen vastgemaakt met grote keien, er is hier geen millimeter waar je een haring de grond in krijgt. Ze slapen nog, geruisloos sluip ik langs hun tentjes naar de rand van de afgrond, waar ik 1179 meter recht naar beneden de diepte in kijk. Voor ons strekt zich een enorme delta uit, waarvan het water als kronkelende haarvaatjes uit de longen van moeder aarde zijn weg vind naar het Laitauremeer, in mintgroen, turquoise en allerlei tinten blauw. Taka staat op de rand van de afgrond, snuffelend en over de rand kijkend naar die enorme diepte. Gevoel van hoogte en gevaar heeft hij in ieder geval want hij deinst snel terug. In het dal zijn drie elanden te zien, twee ervan waden door het water, een spoor achterlatend van de losgewoelde moerasbodem. De ander staat op de oever. Dit uitzicht is niet in woorden te vatten, de enorme hoeveelheid kleuren, de vormgeving van het kronkelende water, de heldere lucht, niet normaal zo mooi dit! Ik ga met Taka op een groot rotsblok zitten en tuur om me heen. Het was de pittige klim meer dan waard!

True Nature Trails, Skierffe

Er staat nauwelijks wind, het is toch bizar dat ik dit soort weersomstandigheden heb terwijl ik hier ben? Tientallen kilometers ver kan ik de omgeving zien, de bergtoppen van Sarek Nationaal Park, het mintgroene meer voor me, het Tjaktajaure erachter, 360 graden om mij heen is het uitzicht werkelijk verbluffend. Wat een cadeautje!


De afdaling wacht op ons, terug naar de tent, wat een heerlijke ochtend zo. Het is half 10 als we onze slaapplek verlaten, eigenlijk hebben we ons loopje voor vandaag, met de klim en afdaling van de Skierffe, wel gehad. Maar we moeten helemaal naar beneden naar Aktse, de hut aan het meer waar we weer moeten oversteken met een boot. Officieel stond op de planning de 20 km van Aktse naar Pårte maar dat gaat em nevernooitniet worden vandaag. Het is alweer 25 graden en de afdaling naar Aktse ervaar ik als zeer zwaar. Ik dacht dat we met een uurtje wel beneden zouden zijn, helaas, daar heb ik me in vergist. Uiteindelijk komt het pad weer samen met de Kungsleden, waar de klim naar Skierffe geen onderdeel van is, en dan nog is het een uur naar beneden. Pas om half 1 komen we in Aktse aan, drie uur over gedaan. En wat ben ik blij dat ik gister de shortcut heb genomen want ik moet er niet aan denken om de officiële route omhoog te hebben moeten klimmen en vervolgens weer naar beneden pffff.


De hut Aktse ligt op een fantastische plek omringd door bossen, struiken en weelderige bloemenvelden met uitzicht op het mintgroene meer. De kleur van het meer vind ik fantastisch! Het lijkt wel een sprookje! Ik plof neer op een bank, doe Taka zijn rugzak af, zet zijn bordje neer ‘Please, do not come close! Thank you!’ en loop naar de winkel. Ik vraag aan de vrouw of er een mogelijkheid is om dit gebied te verlaten op een andere manier dan te voet. Ik realiseer me dat ik mijn planning niet ga halen, hele stukken van de route zijn veel zwaarder dan verwacht. Daarnaast is het veel te warm, 27 graden inmiddels, killing voor Taka. Met de klim en afdaling van vandaag voel ik me op het randje van uitputting, ik kan en wil vandaag geen voet meer verzetten. Maar het is niet eens mijn vermoeidheid die dit doet beslissen, het is de vermoeidheid van Taka en het gebrek aan voer om er langer over te kunnen doen. En dat terwijl we volgens planning vanavond in Pårte zouden moeten zijn, nog 20 km hier vandaan. Ik heb precies genoeg eten mee voor Taka dus er langer over doen kan niet. Aangezien we uitgeput zijn, zie ik maar 1 mogelijkheid, het gebied verlaten naar de bewoonde wereld. We hebben namelijk nog 42 km te gaan voordat we in Kvikkjokk zijn, waar hopelijk een volgend pakket klaar staat. Het gebied is te verlaten door eerst 10 km te varen, dan een stuk langs het meer te lopen, dan kom je uiteindelijk bij een weg en moet je met een 4wheeldrive worden opgehaald om je naar een normale weg te brengen. Maar dat is volgens de host wel een duur grapje. Ik leg haar mijn situatie uit en zeg dat ik nog een paar dagen nodig heb om in Kvikkjokk te komen en dat ik niet genoeg hondenvoer heb. Tadaaaaaaa! Daar is dat engeltje wat met ons meereist! Toevallig!?, (toeval bestaat niet haha), hebben andere mensen die ochtend hondenvoer achtergelaten. Het universum regelt het weer, precies genoeg hondenvoer voor 1 extra dag. Het probleem is uit de weg, we kunnen verder. Ik koop als extra nog een pak salami voor Taka,  het enige beschikbare vlees in de winkel. Het is nog een kilometer lopen naar de rand van het meer, ik besluit te willen rusten aan het water. De boot gaat pas om 17u dus de hele middag kunnen we lekker chillen en dat doen we dan ook, met uitzicht op de Ráhpaaädno rivier die uit de delta stroomt. Voetjes in het koude water, tukkies doen, eten en constant in oorlog met de vele muggen.


De boot is goed gevuld met mensen die naar de overkant willen. Aangezien ik de rest van de dag geen boe of bah meer kan zeggen, zet ik aan de overkant mijn binnentent op, zodat we ongestoord kunnen chillen zonder door alle ongedierte aangevallen te worden. Maar het kwaad is al geschied, overal heb ik jeuk, opgezwollen handen, onderarmen en enkels en ook mijn oorschelpen konden de dans niet ontspringen. Ken je het gevoel dat je al jeuk krijgt als je aan die beesten denkt? Maden op je lijf bijvoorbeeld? Nou, dat gevoel, de jeuk zit overal… Ondanks dat vallen we om 17.30u eindelijk in slaap….


Omdat we er al zo vroeg in lagen, en er niet meer uit zijn geweest, zijn we ook weer vroeg wakker. Om 4u staat de zon alweer hoog en ik zie op tegen de hitte en de muggen. Daarom pak ik snel de boel in, het is nu nog 8 graden en goed te doen. Half 5 gaan we lopen, heerlijk! Door de bossen, in de schaduw, zo houden we het wel even vol. We zien een enorme vogel op het pad staan, bijna zo groot als een gans, het blijkt een auerhoen, in het Zweeds een tjäder. Aan de kleuren te zien een vrouwtje, mooi bruin gestroomlijnd. Mannetjes zijn overwegend zwart met een blauwgroene gloed maar helaas is die nergens te bekennen.  Traag loopt ze de bosjes in, niet eens verschrikt door Taka en mij. Na twee uur lopen komen we bij een idyllisch plekje met stromend water, als iemand zou zeggen dat we in Canada zijn, geloof ik het ook. De vele dennenbomen, bergtoppen op de achtergrond en de beek met helder stromend water, een perfecte plek voor ons ontbijt. Ondanks dat het nog maar half 7 is, doet de zon stevig haar best de aarde weer op te warmen. Taka heeft het wel weer gehad voor vandaag, we hebben immers al twee uur gelopen, en de zon is gewoon te warm. Blij dat we die vroege uurtjes toch ff hebben meegepakt. Ik ben verbaasd over de temperaturen hier, al mijn thermokleding mee en dan dit haha. Ik heb maar 1 t-shirt mee en geloof me, daar kan ik inmiddels (weer) soep van koken.


We moeten opnieuw klimmen en een bergpas over maar dat houden we nu even voor gezien. Ik zet de binnentent op in de bosjes in de schaduw, beschermt tegen de muggenhorror, opnieuw gaan we heerlijk slapen. Uren liggen we zo tussen de bosbessenstruiken en de berken, de rust doet ons beide goed. Toch wil ik wel weer gaan lopen, anders komen we niet ver. Ik voel nogsteeds de druk van een tekort aan hondenvoer, ook al hebben we nu voor een dag extra. Als de temperaturen zo hoog blijven hebben we waarschijnlijk niet genoeg aan één dag extra. Rond half 11 gaan we toch maar van start in de hitte, weer klimmen omhoog, maar ik voel een héél klein briesje opkomen en verwacht dat we boven worden getrakteerd op frisse berglucht. Mijn gebed slinger ik het universum in, ‘Lief, mooi, wonderlijk universum, alsjeblieft, geef ons wat wind!’ Hoe zwaar de klim ook is, de beloning is groot als het boven inderdaad hard genoeg waait om geen last meer te hebben van de hitte. Het is 27 graden, niet te geloven toch? Het pad vervolgt langs de zijkant van een berg met links van ons wederom een prachtig meer met aansluitend een deltagebied. Het water kronkelt in mooi gevormde bochten door het landschap heen, de klim van daarnet ben ik opslag vergeten. Hier ff pauzeren is geen straf, haar in de wind, Taka een bullenpees, ik een karamelreep boordevol suiker, genieten met een grote G. We komen een Deen tegen waar ik een kletspraatje mee hou. Hij vertelt over de beren in dit gebied en dat hij verderop een uit elkaar getrokken rendier heeft zien liggen. Oh, is dit het berengebied al? Shit! De opwinding hierover giert meteen door me heen. Van nu af aan moet ik opletten op berenpoep en Taka bij me houden. De Deen vind het ook spannend maar we gaan er allebei maar vanuit dat het wel veilig zal zijn hier.
Onderweg kom ik nog meer genietende mensen tegen, die gewoon maar voor zich uitstaren over de delta beneden en blij met me delen hoe mooi het hier is. Jaaaaa! Zo mooi! Helemaal mee eens!


Rond half 1 komen we eindelijk weer bij een beek om af te koelen. Taka duikt meteen het water in en gaat er languit inliggen. Er is veel schaduw dus een mooie plek voor een lange pauze, heerlijk met het geluid van stromend water erbij. Er komt een Zweed langs die ook gaat lunchen en vraagt of hij erbij mag komen zitten. Zijn rugzak is enorm, hij draagt hoge regenlaarzen tot zijn knieën tegen de muggen. Dat hij überhaupt laarzen mee heeft! Sowieso is hij lang en hij heeft de mooiste handen die ik ooit heb gezien. Met zijn bruin getinte, lange slanke vingers, snijd hij de verse knoflook fijn op de kaft van zijn boek. Om zijn pols draagt hij een houten kralenketting. Die handen! Ik kan niet stoppen ernaar te kijken. Hij haalt een gesmolten pak boter uit zijn tas en ruikt eraan of het nog goed is. Ik moet lachen om wat hij allemaal mee heeft maar wat hij ook maakt, alleen die knoflook is al een feestje om te ruiken! We kletsen wat en lummelen wat, Taka ligt heerlijk te slapen naast de beek in de schaduw. De Zweed is ook in Abisko begonnen én op de Skierffe geweest. Hij zegt dat het uitzicht vanaf de Skierffe het mooiste uitzicht is van Zweden omdat het zo uniek is, ik geloof hem meteen.


Hij pakt eerder zijn boeltje dan ik, ik vind het bijna jammer haha. Maar het is ook goed, in deze warmte zijn we allebei zeer traag en hou ik graag het voor ons haalbare tempo aan. Anderhalf uur later gaan we toch maar weer lopen. Het is op het heetst van de dag en is dan ook geen succes. Taka kruipt tegen elk rotsblok aan waar maar 1 mm schaduw te vinden is, het is een ramp. Ok, dit moet anders, wat kan ik doen? Ik besluit naar een open plek boven op een heuvel te lopen waar de meeste wind is, daar zet ik de tent op en gaan we blijven zolang het nodig is. Taka kan hierdoor in de schaduw van de tent liggen, ik lig muggenvrij in de binnentent. De uren strijken voorbij, ik doe niks anders dan voor me uit turen, het prachtige dal in, een tukkie doen, beetje schrijven of gewoon helemaal niks. We zijn net over de helft van de route naar Pårte, we hebben dus zeker nog wel een stuk te gaan. Na Pårte wacht ons het laatste stuk van 16 km naar Kvikkjokk. Daar wil ik echt morgenavond aankomen anders is het voer op.


Het is 19.30u als we vertrekken van onze schuilplaats, de temperatuur daalt heel langzaam, het is 21 graden ipv 27. Kijken hoe ver we komen vanavond. We moeten voor de zoveelste keer over een stalen hangbrug, dit keer met een enorme steile trap omhoog en aan de andere kant weer omlaag. Ook de trap is open en absoluut niet gemaakt voor hondenvoetjes. Desondanks loopt Taka dapper voorop en weet hij wat de bedoeling is. De trap is nog het meest heftig, zo steil! Hij kijkt me aan voor een bevestiging, moeten we hier omhoog? Ja lieverd, ga maar, het is goed. Dat zijn de toverwoorden, alles wat gek, spannend, anders is, en in mijn beleving veilig of ok, is goed. “Het is goed.” Zo simpel, en zo belangrijk voor een hond die het vertrouwen in zijn begeleider zoekt, de bevestiging dat het inderdaad goed is en het vertrouwen in mij dat ik weet wat ik zeg en dat het klopt. En met die drie simpele woorden klimt hij de trap op die bijna loodrecht omhoog gaat. Hij blijft me verbazen, met zijn lef, zijn eeuwige motivatie en het vertrouwen wat hij in me heeft en daardoor alles maar doet. Dit is het rijkste wat je maar kan ervaren in de band met een dier, blindelings vertrouwen in elkaar. Ik ben er elke dag weer dankbaar voor en tijdens deze reis word dat vertrouwen iedere keer weer bevestigd, met enge bruggen waar we doorheen kunnen kijken naar het kolkende water onder ons, gekke mensen met enorme rugzakken, in een tent slapen, klauteren over de rotsen, elke dag op een andere plek zijn, het maakt niet uit wat het is. Vertrouwen in elkaar is het hoogste goed!


Rechts van ons is de wand van de Favnoajvve berg waar de zon net achter is verdwenen, dit zorgt ervoor dat we een heel stuk in de schaduw lopen, echt een verademing! Eindelijk kunnen we even doorlopen. Het laatste stuk in de schaduw gaat over een ontplofte bergkam, keien zo groot als skippieballen, watermeloenen en alles wat groter en kleiner is dan dat, tot meters aan toe. Jezus wat is het zwaar! De aroma’s uit mijn zweetklieren komen me wederom tegemoet. Op de kaart zie ik dat we naar beneden gaan vanaf hier, dat we in het bos komen en dat er een brug komt en waar een brug is, is water. Dat wordt het doel, een plekje aan een rivier. Ondanks de vermoeidheid kan ik nogsteeds genieten van het uitzicht. De kale bergen met iets lager de boomgrens met dennen die stekelig de lucht in reiken en beneden in het dal een meer. Zullen er beren zitten? Ik ga er vanuit dat ze niet op de open vlaktes zitten maar meer in het bos en bij het water. Hoe dan ook, ik zou het tof vinden er één te zien. Na een paar minuten uitpuffen gaan we de afdaling beginnen. Taka is aan de lijn, wat niet fijn loopt want hij gaat sneller dan ik. Maar hij past zich zo onwijs goed aan, steeds als ik zeg ‘wacht ff…’, dan staat hij stil en wacht hij met engelengeduld. ‘Wacht ff…’ zijn de meest gesproken woorden tijdens het lopen haha. Als de lijn op spanning komt te staan terwijl ik al mijn energie nodig heb om in balans te blijven tussen de keien, hoeft er weinig te gebeuren of ik flikker onderuit. Onze samenwerking is daarom van uiterst belang, ik wil graag voorkomen dat ik die alarmknop moet indrukken hier in de middle of nowhere. Maar we zijn een topteam! Op sommige stukken waar het te link is moet hij achter me lopen, zodat ik mijn handen vrij heb en me volledig kan concentreren op het pad. En ook dat snapt hij als geen ander. Het lijkt eindeloos te duren voordat die rivier opdoemt, ik hoor em wel maar zie em niet. Mijn voeten doen zeer, elke spier in mijn voeten, onderbenen en bovenbenen is overbelast. En ja, de signalen zijn overduidelijk, ik moet stoppen, maar er is nergens een vlak stuk waar de tent überhaupt kan staan. Honderd meter voor de rivier zie ik een perfecte kampeerplek, vlak, omringd door bomen en het allerfijnst, aan het water! Taka spot dezelfde plek en wil vooruit lopen maar ik kan niet meer, de laatste honderd meter is teveel. Een zenuw in mijn schouder doet pijn en straalt uit door mijn hele arm naar mijn hand. Oops, ben ik te ver gegaan? Ik moet ademen, ademen! Ik buig voorover zodat het gewicht van de rugzak op mijn rug ligt en mijn schouders kunnen ontspannen, ademen, ademen… De pijn trekt langzaam weg, in mijn ooghoeken zie ik Taka al op ons plekje liggen. “Ik kom er aan lieverd, vrouwtie moet eerst ademen!” Strompelend maak ik de laatste meters, alles doet zeer, voeten, tenen, schouders, benen en dan ook nog die verdomde jeuk. Maar we zijn er, op een topplek, in het bos met de beek naast ons. Alleen nog de tent opzetten en dan lekker slapen…. Alles is goed zolang de rugzak maar af kan…en af kan blijven!