True Naturet TrailsTrue Nature Trails

Volg onze avonturen



Sneeuwvlaktes


Zondag 25 juni
Als we wakker worden is het Halnefjord nogsteeds gehuld in een dikke laag mist. Het ziet er guur uit buiten, toch is het niet koud. We voelen ons nogsteeds brak, ondanks de vermoeidheid heb ik slecht geslapen. Taka ligt lekker languit op de bank, die heeft er weinig moeite mee om diep in dromenland te zijn. Af en toe piept hij wat en schud hij zijn pootjes heen en weer, ver weg in een andere wereld. Mijn lijf is stijf, ik kan nauwelijks normaal bewegen. Allebei hebben we al dagen last van onze neus en krijgen we spontaan tijdens het wandelen een bloedneus met als gevolg dat er gedurende de dag dikke plakkaten opgedroogd bloed aan de binnenkant van onze neusvleugels zit. En dat doet pijn. En nu ook weer, bij het wakker worden, echt niet fijn. Er is geen sprake van verkoudheid en omdat we allebei dezelfde klachten hebben zoeken we het op, op internet. Er staat dat het meestal wordt veroorzaakt door gesprongen bloedvaatjes of dat de binnenkant van de neus is uitgedroogd. Dat kan komen door een droog klimaat of ijle lucht, wat juist vaak voorkomt in de bergen, waardoor de neusmembranen uitdrogen en er harde korstjes ontstaan die kunnen prikken en beginnen te bloeden. Tja, dat verklaart een hoop dus. Bij ons allebei zijn de randen van onze neus stuk en het vraagt bijna de hele dag onze aandacht door de trekkende pijn. En de verbrande huid van ons gezicht helpt ook niet bepaald mee. Zelfs continue kokosolie erop helpt niet. Maar hee, als dit het is? De bergen met de fantastische uitzichten en de serene rust zijn dit soort ongemakken meer dan waard.


De hele ochtend zijn we lui en maken we vooral geen haast. Als ik de overnachting ga betalen, vraag ik Geirmund of hij toevallig petjes verkoopt. Er staat een enorme koelkast naast de kassa waar hij vervolgens een petje afhaalt die iemand vergeten is en aan mij overhandigd. Ik pas het zwarte petje van Helly Hansen en wonder boven wonder is het een small en past ie perfect op mijn kleine hoofd. Dank je wel universum! Dat mijn gebeden wederom worden gehoord! Niet meer de volle zon in mijn gezicht.
Geirmund brengt ons met zijn Transporter bus rond half 12 naar het startpunt van onze vervolgroute en inmiddels heeft de mist plaats gemaakt voor wederom een blauwe hemel met hier en daar een wolkje. Wat een cadeau dat we steeds zo mooi weer hebben! De wandeling begint met een pittige klim naar 1297 m met links en rechts betoverende blauwe meren tegen een achtergrond van met sneeuw bedekte bergen. Ten noorden van dit gebied ligt veel meer sneeuw dan we tot nu toe hebben gezien. Het uitzicht is mede door de zon en de mooie lucht fenomenaal. Het is 20 graden, windkracht vier, we komen de eerste twee tegenliggers tegen sinds we een paar dagen geleden zijn begonnen. Het is natuurlijk weekend dus ook de locals trekken erop uit.
Ik blijf me verbazen over de fitheid van Taka, vandaag geen schapen in de buurt dus kan hij lekker los. Hij rent weer blij alle kanten op, aan niks is te merken dat het gister zo zwaar was. Hij loopt elke keer zo’n 50 meter voor ons, staat dan met zijn neus in de wind, kijkt achterom waar we blijven en als we in zijn beleving dichtbij genoeg zijn loopt hij weer door. Het blijft leuk om naar zijn rituelen te kijken, wat hij allemaal doet en ziet. Soms is hij bang voor een rotsblok en zie ik de spanning in zijn lijf, dan ziet hij gewoon niet wat het is. Grommend en twijfelend gaat hij er dan met een boog omheen. Als ik dichtbij genoeg ben en zeg ‘het is goed lieverd’, dan ontspant hij meteen.
Het is af en toe net of we op het dak van de wereld lopen, een maanlandschap, een nieuwe wereld of misschien juist wel een oeroude wereld die zo ver van de bewoonde wereld af staat, zo rauw, zo puur. We worden ingehaald door twee mannen die zware rugzakken dragen, ze hopen ergens te kunnen vissen en we worden uitgenodigd om mee te eten. Maar we zien ze niet meer terug, hun tempo ligt vele malen hoger dan dat van ons. We lopen heerlijk vandaag, voelen ons lekker en genieten volop. De afstand is ook korter, 13 km, en dat doet ons goed.


We vinden een topplek om de tent neer te zetten met wederom uitzicht op een vallei. Links zien we de volgende hut liggen op vermoedelijk nog anderhalf uur afstand. Rechts een meer die aan alle kanten glittert door de hete middagzon. We staan achter een helling uit de wind en hebben binnen een mum van tijd de tenten opgezet. Als we gaan slapen is het 12 graden, prima te doen.
Rond middernacht worden we gewekt door een kudde schapen die haast lijken te hebben, ze denderen met zijn allen vlak langs onze tent, hun silhouetten zie ik door het tentdoek heen. De bellen maken met elkaar een behoorlijk lawaai, maar als snel ebt het geluid langzaam steeds verder weg en verdwijnen we in een diepe roes.


Maandag 26 juni
We worden wakker in potdichte mist met nog geen 50 meter zicht. Het dal is verdwenen, alles wat we zien is onze twee tentjes en het groene mos overal om ons heen, het is windstil. Het doet een beetje mysterieus aan, wetende dat we in zo’n groot gebied zijn, tegelijkertijd zijn we zo klein en zien we zo weinig binnen de grootsheid van dit geheel, ik vind het wel wat hebben, ook omdat ik weet waar we zijn en dat geeft een veilig gevoel.


Binnen een uur trekt alles echter open, het is een magisch gezicht om de wolken te zien optrekken en het meer beneden weer langzaam tevoorschijn te zien komen. En dat alles in combinatie met de heldere kleuren die het zonlicht aan alle kanten weerkaatst. Het beloofd weer een mooie dag te worden.


Vandaag de laatste etappe met Marjolein, we hebben nog zo’n 12 km te gaan voordat we bij de auto zijn. De km’s hier zeggen eigenlijk niks, het is voornamleijk het soort terrein die bepaald hoe lang je daar voor nodig hebt, in combinatie met volle bepakking. Wat ik al had verwacht blijkt ook te kloppen, binnen anderhalf uur zijn we bij de hut beneden. het is ook al vroeg in de ochtend warm, om half 9 is het al 20 graden. Het pad voert verder langs de brede rivier Heilnelvi. Hetis heerlijk om langs stromend water te lopen en altijd water in je nabijheid te hebben. Het pad is zwaar, veel grote keien, weinig vlakke stukken, alsof we op een net ontploft stukje aarde lopen waarbij de rotsblokken als een spijkerbom zijn rondgeslingerd. Binnen no-time is het 25 graden en dat maakt het extra zwaar omdat we in de volle zon lopen. Na een paar uur veranderd de vegetatie en verlaten we het toendragebied, de weidse vlakten maken plaats voor bos met een weelderige bloemenpracht. Aan beide kanten van het pad worden we toegejuicht door paarse bloemen, als onze fans die aan de zijlijn staan te schreeuwen terwijl wij de marathon lopen. Het is een feest al die bloemen! Wat minder is zijn de muggen, die verwelkomen ons net zo hard, de langverwachte maaltijd waar ze zo naar uit hebben gekeken. De Hardanggervidda staat bekend om de muggen, en vooral het ongemak wat zij mee kunnen brengen, desondanks hebben we er tot nu toe geen last van gehad. Dat wordt nu ruimschoots ingehaald. We worden aan alle kanten lek geprikt, door onze kleding heen en ons humeur wordt er niet beter op.


Halverwege de middag ben ik kapot, mijn lijf wil niet meer, ik heb pauze nodig. Naast een groot rotsblok val ik direct in slaap. Geen idee hoe lang ik weg ben maar het slapen doet wonderen. De hele wandeling hebben we het zwaar, we lopen te zuchten en te kreunen, te krabben en te leunen, er lijkt geen eind aan de route te komen. Ook Taka is zichtbaar moe, ik doe dan ook zijn rugzak bij mij erbij om het voor hem lichter te maken en voor mezelf nog zwaarder. Dat doet hem goed. Met zijn blije hoofd rent hij iedere keer stukken vooruit, wacht in de schaduw van de bomen om vervolgens weer blij door te lopen. Zijn blije hoofd geeft me energie. Zijn vermoeidheid lijkt op slag verdwenen nu hij zonder rugzak loopt. Onze armen en handen zijn opgezwollen door de muggenbeten, niet normaal zo heftig als we beiden reageren, ons lijf is niet blij! We hebben allebei regelmatig een bloedneus maar daar zijn we inmiddels aan gewend. Gelukkig hebben we overal wel water om alles schoon te spoelen.


Uiteindelijk doen we er tien uur over voordat we bij de auto zijn en we zijn meer dood dan levend. De planning was om de laatste 2 kilometer morgen te lopen en hier nog de tent op te zetten, maar de muggen maken het tot een hel. In de auto ligt nog een zak chips en appelsap n andere lekkere dingen. We vallen op alles aan, als hongerige beren na een winterslaap.
We besluiten te gaan rijden, geen idee waarheen. We tikken maar gewoon Oslo in en zien onderweg wel wat we tegen komen. We vinden een camping waar we een blokhut huren en kunnen douchen. Ik ben te moe om te douchen en duik met mijn viese bezwete lijf zo mijn bed in. Jeetje, wat ben ik moe! Marjolein hoor ik niet eens terug komen van de douche, ik ben al vertrokken… Morgen weer een dag….

True Nature TrailsTrue Nature Trails

Volg onze avonturen

Reddende engel in zicht

Zaterdag 24 juni
Vandaag is mijn lieve dinnie jarig, en ik kan niet wachten om haar vanavond, wanneer we weer bereik hebben, een berichtje te sturen. Weer veel te vroeg ben ik wakker, ik voel me goed en heb zin in de dag. Om vijf uur loop ik met onze twee waterzakken beneden naar een rivier op mijn barefoots. Taka loopt gezellig met me mee. Het is één en al moeras en water, mijn voeten maken kennis met het ijzig koude water. Als ik nog niet wakker was, dan word ik het wel van mijn koude natte voeten. Ik geniet intens van dit simpele klusje, het vullen van de waterzakken. Tegelijkertijd was ik mijn gezicht. Terug bij de tent zet ik thee zodat ik Marjolein een theetje kan geven als ze wakker wordt. Mijn lijf is wel een beetje stijf dus wat yoga kan geen kwaad. Een ultieme plek om yoga te beoefenen al zeg ik het zelf.
True Nature Trails


Als Marjolein wakker wordt gaan we samen ontbijten, wederom is het een prachtige dag met blauwe lucht, het is 15 graden. Ze heeft heerlijk geslapen, mede door een extra slaapmatje die ik gister vond, die iemand verloren heeft. Hierdoor heeft ze een dubbele bodem tegen de koude vloer. Het is haar inmiddels ook wel duidelijk dat een goed isolerend matje tegen de kou een must have is voor hier, waar je maar beter niet op kan bezuinigen. Het matje wil ik meenemen naar de eerst volgende hut, in de hoop dat we daar de rechtmatige eigenaar aantreffen.
Rond half negen gaan we op pad, we voelen ons fit en hebben nauwelijks last van de rugzak. Na een paar honderd meter blijkt dat we op het 16 km punt aankomen, hoe bizar dat we er zo dichtbij waren! Mijn intuïtie had het goed, we zijn ervan in onze nopjes. Het deel wat we nu lopen heb ik in 2013 al eens gelopen, sommige delen herken ik, andere delen lijken compleet nieuw voor me. Urenlang lopen we langs de Djupa rivier richting de Midtnuten berg (1412 m). De zon is wat mij betreft veel te warm, ondanks de zonnebrand voel ik de huid in mijn gezicht trekken en vooral mijn lippen die gortdroog zijn. Ook Taka heeft last van de stijgende warmte. Al snel komt daar een oplossing voor, een sneeuwvlakte langs het pad. Ik weet nu al hoe hij daar op reageert dus ik doe zijn rugzak af en laat Marjolein hem vast houden totdat ik me geïnstalleerd heb met mijn camera. Als hij los is heeft hij eerst nog niet door wat deTrue Nature Trails bedoeling is maar dat duurt niet lang. Zodra hij de sneeuw ziet gaat hij LOS!! Met zijn wangen schuift hij over de sneeuw, zijn kont in de lucht, draaiend naar links en naar rechts, om zich daarna te laten vallen. Hij schuift en glijd over de kou die hij het liefst wil absorberen. Hier moet ik van huilen, kijk dan, hoe hij geniet! Het lijkt wel een ijsbeertje die net terug komt uit de Sahara. Als hij uitgegleden is gaat hij als een dolle rondjes rennen en komt niet meer van het ijs af. Het meer ernaast is prachtig, met grote keien aan de rand en de spiegeling van alles om ons heen, er staat geen zuchtje wind omdat we net achter een helling zitten. Hier blijven we even voor een welverdiende break.


Daarna volgt een stuk waarbij ik het zwaar krijg. Ik loop ver voor op Marjolein, allebei zijn we verzonken in onze eigen wereld, we stappen en stappen maar voort. Als we bij de berghut aankomen waar we gehoopt hadden om wifi te hebben, water te kunnen tappen en mijn drone te kunnen opladen, blijkt deze dicht. Verlaten en stil is het hier, het heeft iets mysterieus. Dus ook de eigenaar van het matje is nergens te bekennen. Aan de zijkant van de hut zitten we uit de wind en gaan we lunchen, koken we onze lekkere curry’s. Ik ben gaar en voel dat ik echt even een uur nodig heb om te rusten, mijn gezicht is voelbaar verbrand, alles trekt en is pijnlijk. Ik rol mezelf in de foetushouding, tegen Taka aan, en val in een diepe slaap. Marjolein kan niet slapen, zij maakt de trip naar beneden naar het Langesjøenmeer om onze waterzakken te vullen. Op het moment dat ze terug komt zijn we een uur verder en ben ik blij dat het water halen al gebeurd is en we onze route kunnen vervolgen. De lucht is inmiddels dicht getrokken, we moeten stevig klimmen van 1200m naar 1400m en dat valt niet mee. We zeggen niet veel, hebben al onze energie nodig om boven te komen. In de verte is te zien dat de regen met bakken uit de lucht komt, de eerste spatjes hebben ook ons al bereikt. Tijd om ons om te kleden dus en ons regentenue aan te doen.


De rest van de middag lopen we over het Skyttarbudalen, boven op het bergplateau, waarbij we iedere keer omhoog lopen, een berg op, en weer naar beneden een dal in. Af en toe een spatje regen maar het mag geen naam hebben, de verwachtte bui komt niet. Er lijkt geen eind aan te komen, elke keer hoop ik dat als we boven zijn, ik het Halnefjord zie liggen, het meer waar we worden opgehaald met de boot. Maar elke keer is daar de teleurstelling, nog een berg, nog een dal. We lopen al negen uur en zijn kapot. Ook Taka is moe, hij loopt inmiddels achter me en kijkt me af en toe hoopvol aan of hij de rest van de dag mag slapen. Ik maak me zorgen, vraag ik niet teveel van hem? Uiteindelijk zet ik mijn telefoon aan met navigatie, omdat ik weet dat we bij het Halnefjord weer bereik hebben. Nog 4,5 km, oh mijn god, dat is nog zeker minimaal anderhalf uur lopen op dit terrein! Allebei zitten we op een kei, te puffen en te steunen, we hebben onze grens bereikt.

True Nature Trails

Taka wil steeds mijn gezicht likken, ik vermoed vanwege het zout van mijn zweet. We voelen ons inmiddels verwilderde pakezels met een vies plakkend lijf, vieze handen en een pruik alsof we onder stroom staan. De hut lonkt, we verlangen zo onwijs naar warmte, een douche en een normaal bed. We gaan maar weer lopen maar mijn gedachten van hoe ver het nog is laten me niet meer los, ik zit vast in mijn monkeymind, een loop die me steeds weer bevestigd dat ik moe ben en eigenlijk niet meer wil en niet meer kan. Weer check ik de gps, nog 100 meter! Ik schreeuw over de vlakte naar Marjolein, NOG 100 METER! Maar zowel de 4,5 km als de 100 meter blijken niet te kloppen, beiden zijn veel langer.


Als het Halnefjord in beeld komt besef ik dat we nog zeker een uur moeten lopen voordat we beneden zijn, wat nou 100 meter? Die navigatie van Google Maps hebben we ook geen reet aan. Inmiddels hebben we weer telefonisch bereik en kan ik mijn verjaardagsberichtje naar mijn vriendin sturen. Ik krijg er vleugels van, het einde is in zicht, het einde van vandaag. Maar daar blijken we ons vies in te vergissen. De steiger waar de boot kan aanleggen is in zicht, het moment waarop ik Geirmund bel, de man van de hut die ons komt halen. “Over ongeveer een half uur zijn we bij de steiger, kom je ons halen?” De hut ligt aan de andere kant van het meer, ongeveer een kwartier varen. Als we beneden aankomen zijn we tien uur onderweg, helemaal gaar, tegen het randje van uitputting. En alsof het nog niet genoeg is, krijgen we er nog een verrassing bij, de brug over de rivier is weg. Op twee punten zien we ijzeren pennen in de enorme rotsblokken verankerd, maar op beide plekken geen brug. En nu? We kijken naar de rivier, of er een plek is waar we kunnen oversteken. Met onze vermoeide lijven klauteren we over de rotsblokken maar overal kolkt het water met enorme kracht naar beneden en is de rivier notabene veel te breed. Zelfs op plekken waar het eventueel zou kunnen, is het onmogelijk met Taka, die geen held is als het om water gaat, en met de rugzakken die ons uit balans trekken en gewoon te zwaar zijn. Ik bel Geirmund opnieuw en er wordt ons gezegd dat we naar beneden naar het meer moeten lopen, dat het daar wel kan. Taka is ook kapot, dus ik doe zijn rugzak af en doe die er bij mij boven op. Ik wil ten alle tijden voorkomen dat hij te zwaar wordt belast, wat nu eigenlijk al is gebeurd. Met nog meer gewicht op mijn rug klauteren we langs de waterkant naar beneden. Marjolein haalt een magische reep chocolade tevoorschijn, dat geeft ons weer de kracht om door te lopen, hoe simpel kan het zijn? Maar helaas heeft Geirmund het mis, beneden is de rivier nog breder en onmogelijk om over te steken. Eerst maar even zitten en uitrusten, Taka krijgt eerst een bak met voer, dan opnieuw Geirmund bellen. Hij vertelt ons dat we zo dicht mogelijk naar de waterkant moeten lopen in de hoek van het meer. Hij zegt dat we nog wel even moeten wachten vanwege de weersomstandigheden. Het meer aan de andere kant blijkt dicht te zijn van de mist. Te gevaarlijk om te varen. Met wat voor boot komt hij in godsnaam? Overal zijn keien langs de rand van het meer, daar kan hij toch nooit bij komen? Hoe moet dat met Taka als hij over het water de boot in moet worden getild? Allerlei scenario’s gaan door ons hoofd, slapen we vanavond in de hut? Of moeten we hier onze tent neerzetten? Ondanks de verrassing zijn we beiden bijzonder rustig en vertrouwen we dat het goed komt, welke uitkomst het ook wordt.


Ondertussen zijn we 11 uur onderweg, bizar hoe we dit hebben gedaan en ook hoe Taka het doet. Na een korte pauze ploeteren we verder aan de waterkant, waar de bodem afgewisseld wordt tussen moeras en stenen. We vinden een plek waarvan wij denken dat hij daar met de boot kan komen, al wordt het echt wel een uitdaging omdat het ondiep is en er keien liggen. En dan gaan we zitten, wachten tot we ergens op het meer een boot zien aankomen. Het meer is in de verte gehuld in een dikke laag mist. We hadden gehoopt op een warme maaltijd in de hut maar het is inmiddels zo laat dat we hier aan de waterkant maar besluiten ons eten te maken. We weten toch niet hoe lang het duurt voordat hij komt en we worden humeurig van de honger. Maar nog voordat ons water kookt zien we een bootje aankomen. Allebei springen we op, worden we gedreven door een enorme adrenalinekick, we moeten zwaaien! Zwaaien! Hij moet ons zien! Hij ziet ons niet! Shit!
Marjolein pakt haar feloranje regencape en zwaait ermee in de lucht. Taka snapt niet waar de heisa allemaal over gaat. Ik probeer zo snel mogelijk alle troep weer in te pakken als Geirmund ons heeft gezien. Het is een speedboot met een enorme hoeveelheid pk. Oh jee, dat wordt spannend met Taka! Geirmund wijst naar een plek waar we naar de kant moeten, wederom door de dichte struiken en moerasbodem soppen we naar de kant van het water. Allebei een big smile op ons gezicht, het voelt als een grote redding, de redding waar we zo lang op hebben gewacht. Beide helemaal hysterisch van de euforie. Geirmund stapt van de boot af en houdt de boot stevig vast. Eerst Marjolein erop en de rugzakken, daarna Taka. Hij begint met zijn voorpootjes op de boeg, dapper incasseert hij wat de bedoeling is. Maar de boot beweegt door de golven en de wind en dat is toch net iets teveel van het goeie. Hij vind het doodeng en zonder dwang gaat het em niet worden. Als een kat in het nauw gedreven probeert hij me zelfs te bijten, de arme schat, ik heb zo met hem te doen. Ik voel dat hij wordt herinnerd aan het moment dat hij in Roemenië bruut gevangen werd maar nu door degene die hij het meest vertrouwd. Dan til ik hem met tuig en al de lucht in op de boot, om het hele gebeuren vooral niet te lang te laten duren, en springt hij erin. Zelfs spring ik erachter aan en duiken we in de kleine ruimte. We nemen plaats op de comfortabele stoelen, Taka gaat op de grond liggen. Geirmund kijkt zorgvuldig hoe de boot in zijn achteruit kan en als hij de motor daarvoor gebruikt komen we toch tegen een kei aan, oops. Verwachtingsvol kijken we naar hem, het water en waar de boot heen gaat maar gelukkig blijft het bij die ene kei. Daarna gaan we plank gas richting de hut. Geirmund staat buiten en wij gieren het uit; “You are our saving angel!!!!!!!”. Want zo voelt hij, als onze reddende engel. Ik vraag Geirmund waarom de bruggen er niet hangen. “Tja, die worden morgen geplaatst.” Dat hebben wij weer… Ondanks dat, hadden we beiden dit avontuur niet willen missen.


De boottocht gaat met veel klappen op het water gepaard, we varen recht tegen de golven in en inderdaad is de andere kant van het meer volledig in de mist. Hebben wij ff mazzel!
We bestellen patat in de vorm van zelf gebakken aardappels in partjes met mayonaise, zo’n stevige hap hebben we wel verdiend. Toch nog een lekkere niet zelf verzorgde maaltijd haha. Als twee uitgehongerde zwervers vallen we aan. Daarna wacht die zo verlangde warme douche en terwijl ik er onder sta en net mijn haar en lijf heb ingesopt kom ik van een koude kermis thuis. Na een minuut wordt het water koud en niet meer warm. Daar sta ik dan, te verkleumen in de douche. Geirmund komt kijken wat er is maar hij krijgt het niet voor elkaar. Uiteindelijk krijgen we de sleutel van een andere hut om daar te douchen. Tot op het bot verkleumd maak ik daar het ritueel af maar warm wordt ik niet meer. Ik ben oververmoeid en over mijn grenzen gegaan. Ik voel de rillingen over mijn lijf en ook mijn keel speelt binnen no-time op, mijn neus doet zeer en de huid op mijn gezicht is niet blij, ik heb me wel eens beter gevoeld. Ik vul een lege capsule met essentiële oliën, een soort van weerstand-kick, om te voorkomen dat dit door slaat naar ziek worden en duik meteen in het heerlijke bed met donzen dekbed. Op het zelfde moment krijgt Marjolein ook nog het cadeautje van een koude douche, nadat ze helemaal ingesopt is en komt ze verkleumd terug uit de nader hut. Het was een bijzonder intense dag…

True Nature Trails

Volg onze avonturen

Hardangervidda verwelkomt ons!

Ik heb begrepen dat het filmpje niet werkte in de vorige blog, inmiddels wel. Hier kun je alsnog het filmpje kijken.



Vrijdag 23 juni
Wederom heb ik elk uur de klok gezien door het licht, het is best verwarrend als ik wakker word omdat ik toch benieuwd ben hoe laat het is en of ik er al uit mag. Is het al 6u? Mag ik de nieuwe dag beginnen? Zelfs om twee uur was het licht, om drie uur ook en om vier uur ook. Ik voel me soms, of eigenlijk héél vaak, net een opgewonden kind die naar de kermis mag, zo mooi vind ik het leven, zo leuk, zo verwonderend, en elke ochtend wordt ik weer wakker met dit gevoel.
True Nature TrailsWat dat betreft lijken Taka en ik enorm op elkaar, hij heeft altijd een ‘happy face’, geniet volop van het leven en is altijd in voor avontuur. Als ik het even zwaar heb, dan maakt zijn blik alles weer goed en andersom. Ik besluit nu toch maar te blijven liggen en rusten tot Marjolein wakker is. Als het zover is kijk ik in een gezicht met opgezwollen ogen, alsof ze een nachtje heeft doorgehaald. “Ik heb het zo ongelooflijk koud! Ik heb al mijn kleding aan maar het mocht niet baten. Ik heb geen oog dicht gedaan.” Het is 7 graden, we staan quitte qua  vermoeidheid, gister was ik verrot, nu is het Marjolein. Maar ik weet uit ervaring dat lopen wonderen doet. En een warm theetje ook. “Roomservice! Wil je een lekker kopje thee?” Dat maakt een hoop goed inclusief een warm ontbijt. We pakken de boel weer in en gaan rond half acht op pad. Al snel verlaten we het berkenbos wat plaats maakt voor open vlaktes en gebergten. Ver voor ons uit ontvouwt zich een schouwspel van dreigende donkere wolken met zonlicht aan alle kanten eromheen. Wat een magisch licht!


True Nature TrailsDe eerste schaapjes gaan voor ons op de vlucht, alle moeders dragen bellen dus van ver hoor je ze al aankomen, en dat is fijn want Taka wil er maar wat graag achteraan. De bellen herinneren me eraan dat hij even aan de lijn moet. We passeren een idyllisch rood houten huisje op een open plek, zal wel van een schaapsherder zijn. De omgeving wordt al snel weidser en weidser, met nogsteeds de enorme rivier Numedalslågen aan onze linkerkant. Het pad loopt parallel aan de rivier, aan de andere kant rijkt de 1298 meter hoge Heinberget als een bolhoedje naar de hemel. Wat een machtig mooi gebied! Gedachteloos dwalen we door de vallei, en zetten we de ene voet voor de ander, het gewicht van de rugzak voelen we niet meer. We pauzeren aan de waterkant van de Numedalslågen, het water is ijzig koud.


De zon staat hoog en is fel, desondanks zijn we warm gekleed, het is inmiddels 12 graden. Ultiem genieten dit! We weten ons bijna geen raad met deze schoonheid. Ik zeg wel eens “Dit is niet met woorden uit te drukken. De beleving hiervan gaat ver buiten alle woorden in een woordenboek.” Marjolein beaamt het, dit kan je niet uitleggen, dit moet je voelen. En precies die beleving, daar zitten we midden in. We zijn er stil van.


Het pad vervolgt zich naar boven, een pittige klim langs de flanken van de Heinberget. Af en toe kijken we even achterom naar het magnifieke uitzicht, de vallei die we net doorkruist hebben. Kan het mooier dan dit? Een enorme groene vlakte spreid zich voor ons uit, met de brede rivier die als een ader van moeder natuur er doorheen kronkelt en de bergen aan de andere kant. Deze route is alleen mogelijk met tent, aangezien de afstand naar de eerst volgende berghut te groot is. Terwijl ik zo van het uitzicht geniet, denk ik aan mijn deelnemers die in augustus mee gaan met True Nature Trails. Zullen ze dezelfde euforie ervaren? Ook denk ik aan alle mensen die een baan hebben van 9 tot 5 en misschien wel elke dag (tegen wil & dank?)  in de file staan. Het leven kan toch niet bedoeld zijn om zo ingevuld te worden? Ingevuld worden door de verplichtingen die de maatschappij je oplegt? En zo tot je pensioen door te brengen? Opstaan, naar het werk, 8 uur lang op je reet zitten (of wat dan ook), naar huis, eten, tv-kijken en naar bed. Volgens mij is het leven bedoeld om te doen waar je blij van wordt, dat te doen waar je inspiratie van krijgt en voldoening bij ervaart. En niet slechts in die paar weken vakantie per jaar maar 365 dagen per jaar. Ook denk ik aan Bertus, mijn buurman. Die geen lange afstanden meer kan lopen vanwege fysieke klachten. Ik besef me eens te meer hoe waardevol en essentieel een fit en gezond lichaam is, om dit te kunnen doen. Lopen geeft vrijheid, lopen geeft vleugels in combinatie met deze oeroude performance van de natuur & Taka.


Marjolein komt zichzelf tegen met allerlei persoonlijke stukken. We vinden een magnifieke plek tegen de rug van de bergwand, beschut uit de wind en redelijk vlak. Hier gaan we zitten om de ruimte te geven aan de tranen van Marjolein. Haar issues willen gezien worden, erkent worden en niet langer onderdrukt of veroordeeld. Net zo snel als de tranen komen zijn ze ook weer weg, met wat bemoedigende woorden van mij en een diepe zucht om weer te ontspannen. Er zijn ergere plekken om je pijnlijke stukken aan te kijken. We zijn allebei moe, het is halverwege de dag dus tijd voor de lunch op deze plek.

True Nature Trails



Ik laat mijn waterzak vallen, niet handig met de klim die nog gaat komen, pas aan de andere kant van de berg, als we beneden aankomen, kan ik mijn waterzak weer vullen bij het meer Geitsjøen. We koken het water, wat er nog over is, ik ga aan de brandnetelcurry, Marjolein aan de pasta met spinazie. Het eten is werkelijk een feest, iedere keer weer zo ontzettend lekker! Daarna is het tijd voor een tukkie, zodra ik mijn ogen dichtdoe ben ik weg. Een powernap in de middag doet wonderen voor mijn lijf. Taka is inmiddels ook gewend, als we pauzeren, gaat hij meteen liggen in plaats van nog even rondstruinen, hij neemt ook zijn rust.

True Nature Trails



De hele dag lopen we in de volle zon, ik had nog een petje willen aanschaffen van te voren maar dat is me niet gelukt. Het is verraderlijk zo met de wind en kou. Bij de afdaling aan de andere kant worden we weer getrakteerd op een compleet nieuw uitzicht, het meer Geitsjøen ligt geduldig op ons te wachten, het meer waaruit de brede rivier ontspringt waar we de hele ochtend langs hebben gelopen. Het pad verdwijnt in de struiken waardoor het slecht te zien is. Door de vele schapenpaadjes is niet duidelijk waar het True Nature Trailswandelpad loopt, het duurt dan ook niet lang voordat we van het padje zijn. Ff de kaart erbij om de route te bepalen, sowieso moeten we naar beneden door het struikgewas wat zeker tot boven onze knieën rijkt. Taka pakt het slim aan, die loopt achter me zodat ik ruimte maak waar hij met zijn rugzak doorheen past. Hij wurmt zich overal met gemak doorheen. Zo lopen is best pittig, kuilen, keien, natte stukken moeras en dat allemaal te midden van de hoge struiken, het vraagt dus grote focus van ons omdat onze rugzak ons regelmatig uit balans haalt. Het meer ziet er betoverend uit met de vele glittertjes op het wateroppervlak, weerkaatst door de felle zon. Dat maakt alles goed.


Door dit niemandsland lopen we uiteindelijk zo’n tien uur lang over een afstand van 16 km. We weten niet precies hoe ver we van het 16 km punt af zijn maar vinden een perfecte kampeerplek in de luwte met wederom uitzicht over weer een nieuwe vallei, het eerste geschikte plekje tot nu toe. Het is 17.30u en ondanks de lange dag voelen we ons nogsteeds topfit. Taka verwen ik met een blikje makreel door zijn brok waar hij zichtbaar van geniet. Drie keer per dag zet ik eten voor hem neer en mag hij zoveel eten als hij wil en dat is ook echt nodig met deze intensieve dagen. Door de frisse wind duiken we allebei na het eten meteen onze tent in en dwalen er gedachten in mijn hoofd hoe gaaf het is om deze ervaring te delen met Marjolein. Ook gedachten over dat ik straks alleen ben, vier weken lang in de Zweedse bergen, vind ik best spannend. Ik voel geen angst maar wel een bepaalde spanning. Op één of andere manier voelt het toch veilig dat er nog een tentje naast me staat hihi.
Voldaan val ik in slaap na deze dag met een dikke gouden rand.

True Nature Trails

Volg onze avonturen

Blog 2: Denemarken – Noorwegen, het avontuur gaat beginnen!

De reis naar Denemarken verloopt voorspoedig, beetje file en regen in Duitsland maar zodra we de grens over zijn trekt het open. Vooral in Denemarken staat er een stevige wind maar ik ben niet anders gewend. Ik besef me dat dit de 26e keer is dat ik Denemarken in rijd. Uitgezonderd de keren dat ik als kind hier al kwam. In elf en een half uur leggen we de 1100 km af en hoewel ik meestal brak ben na zo’n stuk rijden, zijn Marjolein en ik beide nog fit en is de vermoeidheid ver te zoeken. We schateren het uit in de auto bij lekkere muziek, vooral ik ga helemaal uit mijn plaat, wat is lachen toch heerlijk! Taka slaapt zo goed als de hele weg, ik blijf het bijzonder vinden hoe hij zich altijd en overal weer op intuned, wetende wat er komen gaat. Zelfs bij plaspauzes vind hij het wel prima en hoeft hij er niet zo nodig uit. Tja, inmiddels heeft hij zich al bewezen als ideale reishond. Voordat we naar de camping gaan rijden we eerst naar het strand om uit te waaien. De wind giert om ons heen onder een zonnige blauwe lucht, we worden er blij van, uitgelaten schreeuwen we in de leegte en laten we ons het uitgestorven strand op waaien. Een cadeautje na de lange rit.


De camping is vlak aan het strand en zo goed als leeg, we mogen zelf een plekje uitzoeken. Zelfs voor augustus hoef ik niet te boeken, als ik terug kom met de deelnemers voor True Nature Trails, want er is altijd plek genoeg. Het is een hele fijne plek om aan te komen, een oase van rust, Taka dartelt lekker om ons heen bij het opzetten van de tenten. Onder de douche was ik meteen mijn onderbroek die daarna aan de scheerlijnen van de tent weer droog wappert. Ik heb welgeteld 2 onderbroeken voor Noorwegen (1 week) en 2 voor Zweden (4 weken). Elk dingetje bagage heb ik gewogen en ondanks dat ik het minimale aan kleding mee heb, weegt mijn rugzak alsnog tussen de 24 en 25 kilo. Ik geef toe, ik zie er tegenop om die op mijn rug te sjorren, de belasting die het geeft aan mijn lijf, daar denk ik liever nog even niet aan. Moeilijke keuzes tussen welke lenzen ik mee moest nemen, maar het zijn vooral ook de vele accu’s die ik mee heb, omdat ik maar één keer in de week de boel kan opladen. En aangezien ik een missie heb om van deze tocht een film te maken, is mijn apparatuur met meer dan 7 kilo aan gewicht, toch wel zo’n beetje mijn belangrijkste bagage met mijn toch wel wat perfectionistisch insteek.


Daarnaast is het voer van Taka een slordige 400 gram brok per dag. Dat gaat dus met de dag afnemen, maar elke week krijg ik er weer een volle lading bij als ik mijn postpakketje ophaal met daarin ons eten voor de volgende etappe, opnieuw weer 25 kilo. Taka zelf draagt voor 1 dag voer en daarnaast zijn eigen spulletjes (rugzak, regenhoes rugzak, voerbak, entboekje, regenjas (voor als we hele dagen in de regen lopen), schoentjes, go-pro tuig, slaapmatje), alles bij elkaar 2600 gram. Eerst had ik er voor twee dagen voer in wat op 3 kilo uitkwam, maar ik wil voorkomen dat hij te zwaar belast wordt met een afstand van 20 km wandelen per dag. Dus doe ik toch liever zelf wat meer op mijn rug, ik kies er tenslotte voor, hij niet.


Het is nog vroeg (21u) als we allebei ons tentje inkruipen. De stevige zuidwester ruist tussen de bomen om ons heen maar tegelijkertijd is het een heerlijk monotoon geluid om mee in slaap te vallen. Marjolein voelt een bepaalde spanning dat ze de eerste nacht in de tent gaat slapen, hoe slaapt het matje?, krijg ik het koud?, en zo spinnen er wat gedachten bij haar die ze hardop met me deelt. Ik teken voor dit weer met deze temperaturen (ongeveer 15 graden) want ik weet dat dit sterk zal dalen als we in de bergen slapen.


Het is vrijdag 22 juni, half 5, als mijn biologische klok alarm slaat voor weer een nieuwe dag. Slecht geslapen, ik voel mijn rug, heb me heel wat keren omgedraaid vannacht, ik ben moe. Taka likt mijn gezicht, blij dat ik wakker ben en als ik de tent voor hem open doe loopt hij naar buiten, strekt zich uit, checkt even alles om ons heen om dan vervolgens weer de tent in te komen. Fijn dat hij goedkeuring geeft om nog even te blijven liggen. Een uur later houden we het voor gezien en lopen we naar het strand. Een reetje schrikt op in de duinen, Taka gaat op een duintop staan om haar na te kijken, zijn silhouet prachtig afgeschilderd tegen de ochtendzon. De wereld slaapt nog, de wind is afgenomen, de hemel blauw, het strand is helemaal leeg. Ik voel me brak maar het maakt niet uit.



Om half 7 wek ik Marjolein die nog diep ligt te ronken. Ik hoor wat gekreun en gesteun maar weliswaar komt daar een teken van leven. Ze heeft heerlijk geslapen, als een mummie verkleed met lange thermo-ondergoed aan en bivakmuts op. En dat terwijl het 12 graden is en dus nog warm. Ik bewaar mijn thermokleding voor als we echt de kou in gaan. Heb dus heerlijk in mijn blootje gelegen op een t-shirt met lange mouwen na. We breken de boel weer af om richting de boot te gaan, rekenen af en alles gaat gesmeerd. We vertrekken zelfs 10 minuten eerder met de boot naar Noorwegen. Ook hier weer weet Taka wat de bedoeling is, vier en een half uur slapen. Hij rolt zich op en is al vertrokken voordat ik de deur van de auto op slot heb gedaan. De auto is zijn thuis, zijn veilige haven, zijn nestje, de auto is altijd fijn. En dat is fijn als je met een hond reist. Ik weet op welk dek we het beste kunnen zitten, met de roodfluwelen banken waar je languit op kunt liggen en uitkijkt over zee. Op de boot heerst een serene rust. Ik ben te moe voor wat dan ook dus ga liggen en val in slaap. Marjolein volgt mijn voorbeeld, voor we het weten zien we de Noorse kustlijn al opdoemen uit de zee.


Het is half twee als we aanmeren in Noorwegen en alles loopt op rolletjes, de douane gaat soepel, het is licht bewolkt en alles om ons heen is een groene oase. We rijden naar de camping waar ik in augustus terug wil komen met deelnemers voor True Nature Trails maar als we er zijn besef ik opeens dat ik hier vorig jaar ook ben geweest en dat ik hier niet wil staan. Te klein, te rommelig en de honden te dicht op elkaar. Gaan we dus niet doen. We volgen de slingerweg door de bergen waar we maximaal 80 km per uur rijden. Heerlijk autorijden! Groene bergen afgewisseld met glooiende landschappen passeren ons blikveld. Vanaf nu gaan we op zoek naar een nieuwe camping. Langs de weg komen we bij een andere camping, gerund door twee jonge jongens. Ze moeten lachen als ik het aantal honden opnoem waarmee ik in augustus terug kom. Het gaat hun alleen maar om het aantal mensen, het zal ze een worst zijn hoeveel honden we meenemen haha. Nou, dat is in ieder geval hondvriendelijk, ze zijn meer dan welkom. Vanaf de boot is het nog ongeveer vier uur rijden naar het startpunt van onze trektocht, er lijkt geen einde aan te komen, de bochten, de bossen en alle rivieren om ons heen. Het is een cadeautje om hier te rijden! Het laatste stuk is een onverharde weg van 17 kilometer waar ongeveer 50 minuten voor staat volgens de navigatie. Halverwege rijden we tegen een slagboom aan waar we moeten betalen om verder te rijden. Deze weg is privé en hoort bij de hut aan het einde van de weg. Links van ons dendert een brede rivier, rechts van ons rijken de bergen majestueus omhoog. Een mooi momentje om even te filmen met mijn drone, zo van boven met de auto op deze geweldige mooie plek. Maar de accu van mijn handbediening is niet vol genoeg, sjips! Dat betekent dat ik mijn drone pas kan gebruiken als we weer ergens stroom hebben. Het is wat het is.


De parkeerplaats in de middle of nowhere is het startpunt, er staan 3 andere auto’s en een schapenscheerders schuur. Het geluid van de rivier heeft hier de overhand, inmiddels is het 21u en hebben we er al een lange dag opzitten. We zijn dan ook moe maar besluiten een uur te gaan lopen om in het gebied onze tent op te kunnen zetten. Nog een laatste check of we alles mee hebben, genoeg maaltijden voor 4 dagen en alle warme kleding. Taka is in opperbeste stemming, na een dag slapen in de auto is hij klaar voor het grote avontuur, deze temperaturen doen hem goed! We sjorren onze rugzak op en ooooh wat is ie zwaar! Niet te geloven dat we hier mee gaan lopen! We kijken elkaar aan met een houding van “niet lullen maar poetsen”, gaan met die banaan! Dag auto, tot over vier dagen, pas goed op jezelf.


Het gewicht van de rugzak vergeten we al snel door de adembenemende schoonheid van de natuur. De rivier is woest en maakt een hoop lawaai, na een paar honderd meter steken we middels een paar hangbruggen over. En dit onder een fenomenaal kleurenportret boven ons hoofd door de zon die langzaam achter de bergen zakt. We moeten een hek door waar luid en duidelijk wordt gemeld dat er schapen lopen, dat was ons al opgevallen door de vele schapenkeutels. Helemaal in ons element staren we naar het water, kijken we om ons heen en ademen de frisse berglucht in, vol ongeloof dat we onze tocht zijn begonnen. “Tik em aan ouwe!”, bevestigd onze euforie als we elkaar de hand klappen. Marjolein is zwaar onder de indruk van de puurheid die hier zo voelbaar is. En ik voel me enorm dankbaar dat ik dit met haar mag en kan delen. De natuur, het kolkende water van de rivier, de door de avondzon verlichte bergen, de oranje kleuren op het water én in de lucht, geven me vleugels! Na de oversteek volgt het pad omhoog tussen vele keien, omringd door een dichtgegroeid berkenbos. Boven zien we meteen een mooi plateautje met gras waar we onze tent neer kunnen zetten. Hoe gaaf! We zijn nog maar een paar honderd meter bij de parkeerplaats vandaan en nu al vinden we zo’n topplek. Het is inmiddels al ruim 22u geweest maar omdat het nauwelijks donker wordt heb je dat niet in de gaten. Taka is nog lang niet van plan om te gaan slapen, als een dolle stier rent hij alle kanten op en ik volg zijn voorbeeld. Met mijn camera gaan we samen beneden naar de rivier, Marjolein gaat naar bed. Ik vul meteen onze waterzakken zodat we morgen thee kunnen zetten. Ik ben ook, net als Taka, door het dolle en voel me vervuld met een enorme dankbaarheid, een rijkdom die niet in woorden is te omschrijven. Hier zijn we dan, aan de start van ons 5 weekse avontuur, zielenmaatjes voor het leven. Jezus, wat kan ik soms toch overstromen van liefde als ik mijn draakie zo zie genieten! Rond half 12 gaan we toch ook maar naar bed, ook al lig ik nog te stuiteren van alle indrukken….to be continued.

Volg onze avonturen

We gaan!!!!!!!

De dieporanje gloed van de sinaasappels stelen de show op mijn aanrecht, zorgvuldig bijeengehouden door het ragfijne groene ruitjesvormige net. Het mes snijd zorgvuldig door het midden, drijft de twee sappige delen uit elkaar, als twee aparte hersenhelften die klaar liggen voor een ontleding. Het vocht glinstert en vraagt erom verorbert te worden. Ik ervaar de rijkdom van dit verse fruit, achtergelaten door een blije klant, waarvan ik me terdege besef dat ik dit de komende vijf weken niet voorhanden zal hebben. Vers fruit. Heerlijk sappig vers fruit. De elektrische pers maakt een brommend geluid terwijl ik toe kijk hoe de enigszins vaste substantie wordt omgevormd tot slechts wat vruchtvlees en heerlijk zoet vocht. Mijn nuchtere maag begint te knorren.


Taka ligt languit op de bank, zijn blik zorgvuldig naar de keuken gericht in de hoop dat ik hem opmerk. Nog suf van de nacht hoopt hij dat ik zijn blik beantwoord. Hij kent me langer dan vandaag. Ik loop naar hem toe en hurk mezelf naast de bank. Met lieve woordjes spreek ik hem toe, in zijn ogen lees ik het verlangen om aangeraakt te worden. Geen kwispel, geen blijdschap, nee, alleen die afwachtende houding en die alles doordringende blik. Hij rekt zich uit en wurmt zijn voorpootjes langs zijn ogen waarbij hij zijn gezicht verstopt. Zo blijft hij liggen, gevolgd door een diepe zucht. Hoe kan ik op dit schaapje in wolfskleren nou niet verliefd zijn? Bij het toverwoord ‘wandelen’ gaat zijn staart zachtjes heen en weer maar het is duidelijk dat hij nog niet uitgeslapen is. De afgelopen weken was het een dagtaak om zijn energie te peilen, en de mijne niet te vergeten. De lange wandelingen, de vele kilometers, telkens een beetje meer op basis van de energie die hij uitstraalde. Het warme weer hielp niet direct mee, hij verafschuwt de zon en alles wat boven de 18 graden komt. Dat betekende gaan lopen om 5 uur in de ochtend of pas beginnen na zonsondergang. Je moet er wat voor over hebben toch? De trainingen zijn al een reis op zich. Telkens weer checken hoe ik me voel, wanneer ik moe wordt, hoe het staat met mijn voeten, mijn enkel, of Taka zijn staart hoog draagt of vermoeid naar beneden, hoeveel hij eet, hoe diep hij slaapt en of er de volgende dag nog energie over is om weer opnieuw te beginnen. Nu is hij in ieder geval nog duf, de vertraging van de stille ochtend kunnen we nog even in stand houden. Taka is een volleerd meester in het aangeven van zijn behoeftes, hij trekt vanzelf wel aan de bel als het wandeltijd is.


Ik vul mijn glas, neem een volle slok en laat het vruchtvlees de binnenkant van mijn wangen strelen. Wat een heerlijke substantie zo op mijn nuchtere maag! Dank je wel lieve klant, dat je dit netje bij mij hebt achtergelaten. Dank je wel voor deze vitaminekick van moeder Aarde, iets wat ik vele malen meer kan waarderen dan bijvoorbeeld een bodylotion als cadeau, waarin stoffen zitten met namen die ik nauwelijks kan uitspreken of waarvan ik de betekenis niet begrijp. Nu zijn het de sinaasappels, in Noorwegen en Zweden hoop ik van verse bosbessen te kunnen genieten.


Tijd om mijn alarm te testen. Ik merk dat ik het spannend vind, dit kleine apparaatje kan onze levens redden in de bergen. Ongeduldig lees ik de gebruiksaanwijzing door, het liefst weet ik al hoe alles werkt en wil ik de bevestiging van missie geslaagd al hebben voordat ik op de alarmknop heb gedrukt. Uit ervaring weet ik dat mijn ongeduld leidt tot onzorgvuldigheid, ik neem me nu dan ook voor om alles goed te lezen zoals het er staat. Ik zet het apparaatje aan, loop de tuin in en ga op een open plek staan als ik op de ‘check in’ knop druk. Hiermee krijgen bepaalde mensen een bericht, die ik vooraf heb ingesteld, met mijn exacte coördinaten van waar ik me op dat moment bevindt. Alles gaat via de satelliet, er gaan allerlei lampjes knipperen, ik heb de gebruiksaanwijzing nodig om op te slaan wat het allemaal betekent. Maar al snel krijg ik appjes binnen van vriendinnen die in mijn alarmlijst staan, met coördinaten en wel. Het werkt! Ik heb alleen zelf het berichtje niet ontvangen dus dat is apart, ergens gaat er dus iets niet goed. Wel heb ik een email ontvangen, ook goed. Het stelt me gerust, dat de mensen waarvan ik het nodig vind weten wat dagelijks mijn toestand is, dat ik veilig ben in de uitgestrekte toendra. Er is een mogelijkheid om mij te volgen, via een link die gekoppeld is aan een website, die weer gekoppeld is aan mijn satellietapparaatje. Hierop is te zien op de kaart waar ik precies ben. Dit wordt echter pas geactiveerd op het moment dat ik het apparaatje aanzet, iedere 60 minuten wordt vastgelegd waar ik ben. De link hiervan zal ik in een volgende blog delen, in de hoop dat het allemaal werkt.


Op 21 april, precies twee maanden geleden, sprak ik het verlangen uit voor deze reis. Een verlangen dat al sinds 2011 in mijn systeem borrelt, als een geiser die soms rustig pruttelt en opeens in vol ornaat de lucht in spuit. Na alle twijfels en argumenten waarom ik het niet zou moeten doen, was mijn innerlijke geiser toch te sterk, klaar om met volle kracht deze energie haar vrijheid te geven. Vandaag, 21 juni, vertrekken we na twee intense maanden van voorbereiding. Trainen, de juiste spullen aanschaffen, informatie lezen, trainen, contacten leggen, treinticket boeken, trainen en ga zo maar door. De komende 5 weken zullen we bijna dagelijks ongeveer 20 kilometer te voet afleggen met tussen de 24 en 25 kilo aan bagage (dat is althans de planning, we gaan het meemaken!).  Taka’s rugzak is precies 2,6 kilo. Er zijn wee rustdagen ingepland (ik weet het, een beetje weinig) en nog twee reisdagen tussen Noorwegen en Zweden die ik ook als rustdagen zie. Elke avond weer ons tentje opzetten op een andere plek, ons eigen potje koken en alleen zijn in de eenzaamheid van de Noorse flells en de enorme toendra van Zweeds Lapland. Ik voel een gezonde spanning, een enorme drive en ik kan niet wachten om morgen in Noorwegen te zijn! Daar waar mijn hart sneller gaat kloppen, waar de lucht schoon is en ik de zachte smaak van water uit de natuur mag proeven. Daar waar de stilte overheerst, samen in eeuwige trouw met de immense weidsheid van de bergplateaus. Tot snel!

Oh ja, ik had toch nog een extra boodschap!

kijk de video